Π Ρ Ο Φ Υ Λ Α Κ Τ Ι Κ Ο

Φ

2011-12-25T06:15:00.000+02:00

Ερμού, Σάββατο μεσημεροαπόγευμα

2011-06-11T18:52:00.000+03:00

2011-06-05T03:30:00.002+03:00

Εσύ...

Ατενίζοντας το 2010

2010-12-31T14:55:00.001+02:00

Τον τελευταίο καιρό ακούω συνεχώς τους ανθρώπους γύρω μου να γκρινιάζουν. Όλοι δουλεύουν πολύ, οι περισσότεροι πληρώνονται λιγότερα απ' όσα θα ήθελαν, ακόμα περισσότεροι ρίχνουν μούντζες στο 2010 (όπως έριχναν και στο 2009, μη σας πω και στο 2008 : πολλά χρόνια φαγούρα δηλαδή). Εμένα πάντως το 2010 μου άρεσε (όπως μου άρεσε και το 2009 και το 2008, οπότε ίσως να μην εντάσσομαι στην παραπάνω κατηγορία). Ποτέ τίποτα δε μπορεί να πάει όπως το θες, αλλά είναι στο χέρι σου να το διορθώσεις στο βαθμό που μπορείς (εντάξει αυτό δεν ισχύει για τη διακυβέρνηση της χώρας).

Και όχι, για άλλη μια φορά δεν έχω καταλήξει που οδηγείται αυτό το post, απλά όπως το γράφω ακούω ρομαντικά χαζοτράγουδα (μην ξεχνάτε πως είμαι εθισμένος), σταματώ για λίγο να γράφω, γέρνω το κεφάλι ελαφρά προς τα πάνω και δεξιά (ενίοτε βάζω και το χέρι στο μάγουλο ως άλλη Μιμή Ντενίση) και αναπολώ στιγμές της περασμένης χρονιάς. Θυμάμαι χαρούμενες στιγμές με φίλους, να σμίγουμε με χαρά, να χωρίζουμε με λύπη και όμως μέσα από αυτή τη διαδικασία να εξελισσόμαστε. Θυμάμαι ατελείωτες στιγμές με το πιπίνι (ίσως πρέπει να σταματήσω να τον αποκαλώ έτσι, γιατί μεγάλωσε 2 χρόνια πια, όπως και η σχέση μας). Θυμάμαι ακόμα και τις δύσκολες στιγμές που όμως πάντα σου δίνουν την ώθηση απλά να γίνεις καλύτερος. Και κάπου εκεί σταματάν οι αναμνήσεις γιατί πιάστηκε το κεφάλι μου στη στάση πάνω και δεξιά από την αναπόληση. Θα ήταν όμως αγένεια να πω πως δε νιώθω τουλάχιστον λίγο πλήρης. Αυτό εύχομαι σε όλους για το 2011.

Εθισμός

2010-12-07T23:26:00.000+02:00

Νομίζω πως από μικρός (ετσά γύρω στα 16) είχα αποφασίσει να βουτηχτώ στην αγάπη. Σε εκείνη την αγάπη την ανιδιοτελή, αυτήν που σε πιάνουν κόμποι στο στομάχι, αυτήν που σκέφτεσαι τον άλλο και γελάς. Αυτήν που κάποιοι δεν καταλαβαίνουν, αυτήν που κάποιοι νομίζουν πως έχουν, αυτήν που κάποιοι έχουν απορρίψει.

Χρόνια μετά ποτέ δεν άλλαξα συνήθειες. Πάντα επέλεγα να ερωτεύομαι και να αγαπώ, σφόδρα. Ακόμα και όταν έχανα το μέτρημα των φορών που είχα πέσει, ακόμα και όταν η αυτοπεποίθηση έφτανε στο ναδίρ ποτέ δεν έπαψα να σπρώχνω τον εαυτό μου να αγαπά, όπως τουλάχιστον μπορεί, διότι νομίζω πως κάθε άνθρωπος εφευρίσκει ξανά την αγάπη κατά πως προτιμά.

Δε θα πάω ποτέ να συγκινούμαι και να ταυτίζομαι με ρομαντικές ταινίες, όσο και αν πιστεύω πως οι πραγματικές αγάπες, αυτές που ζούμε, δε μοιάζουν σε τίποτα με εκείνες που βλέπουμε στον κινηματογράφο. Έχουν όμως αυτό το κάτι διαφορετικό, το προσωπικό, που μόνο εσύ το καταλαβαίνεις, κάτι το απλό και ταυτόχρονα τελείως εθιστικό...

Αθήνα, 4 Δεκεμβρίου 2008 - 4 Δεκεμβρίου 2010 1+1

Τα κακά παιδιά

2010-10-30T00:42:00.000+03:00

Κάποιες φορές νιώθω ότι είμαι κακό παιδί. Αλλά ό,τι και αν κάνω λάθος μετά θέλω πάντα να το διορθώνω, χωρίς να μετανιώνω.

"...Κι αν ίσως κάνω το κακό, δεν είμαι εγώ που το κάνω,

είναι μέσα μου που ζει η αμαρτία."

ΠΑΥΛΟΣ (Ρωμ. Ζ 19-20)

Το ποδόσφαιρο όπως θα έπρεπε να παίζεται

2010-10-22T18:23:00.000+03:00

Καλό Σαββατοκύριακο!

New kid on block : Γιάννης Φετφατζίδης

2010-10-18T22:19:00.000+03:00

Kid όνομα και πράγμα, διότι το 1990 (εκεί που πρωτοχαιρόσουν την ιδιωτική τηλεόραση) γεννιόντουσαν παιδιά, ακόμα δε χειρότερα το 2010 είναι 20 χρονώ ομορφόπαιδα. Ο Γιάννης γεννήθηκε στη Δράμα, παιδί που βγήκε από τις ποδοσφαιρικές ακαδημίες της χώρας και κατέληξε στον Ολυμπιακό, ο οποίος αναζητούσε ~~ομορφότερο~~ καλύτερο roster. Το περασμένο ΣΚ έβαλε το πρώτο του γκολ με τον Ολυμπιακό ενώ από φέτος παίζει και στην Εθνική. Isn't he cute?

Είναι και αυτός ο καιρός...

2010-10-12T01:24:00.000+03:00

"Οι Κυριακές είναι μελαγχολικές" είπα στο πιπίνι για να συμφωνήσει μαζί μου και οι δυο μαζί να παραδεχτούμε πως αυτός ο καιρός τα κάνει ακόμα χειρότερα. Και τελικά τι είναι καλύτερο να κάνεις μία μελαγχολική Κυριακή, να μείνεις μέσα χαλαρώνοντας με δημιουργικά πράγματα (κοιτώντας το ταβάνι ή κάνοντας δουλειές του σπιτιού που δεν κάνεις ποτέ τις άλλες μέρες ή τσεκάροντας τα mail σου και τις ίδιες σελίδες στο internet μήπως άλλαξε κάτι από το τελευταίο refresh) ή να βγεις έξω να του δώσεις να καταλάβει (παρά του ότι κατά βάθος θα σκέφτεσαι πως έρχεται μία εβδομάδα με υποχρεώσεις και το ότι τελικά όταν είσαι εκτός σπιτιού σου έρχονται τα σημαντικότερα mail και συμβαίνουν τα σημαντικότερα πράγματα στο internet);

Με τέτοια ερωτήματα, θα σας πω πως η Tilda Swinton είναι θεότητα (γιατί όλοι οι gay τη λατρεύουμε;) και παίζει υπερτέλεια στο "Io sono l'amore", το οποίο είδα με το πιπίνι, αυτή τη μελαγχολική Κυριακή που μας πέρασε. Και μετά άρχισα να αναρωτιέμαι όλη τη Δευτέρα, μήπως τελικά οι Δευτέρες είναι πιο μελαγχολικές, επειδή έχει όντως αρχίσει η εβδομάδα υποχρεώσεων και από την πολύ σκέψη πέρασε και η Δευτέρα και εγώ ακόμη σκέφτομαι αυτό το post. Η ταινία πάντως, αν και κυλάει λίγο αργά και δε βρίθει σεναριακής πρωτοτυπίας, χαρακτηρίζεται από καλές ερμηνείες (η Tilda Swinton είναι θεά σε ό,τι και να παίξει) ενώ η σκηνοθεσία είναι ιδιαίτερη και καλαίσθητη. Μη τη χάσετε, το σίγουρο είναι πως τουλάχιστον θα σας προβληματίσει στο τέλος, περισσότερο και απόσο προβλημάτισε εμένα το ζήτημα της μελαγχολικής Κυριακής. Καλή εβδομάδα!

Καθημερινές στιγμές μιας πολυκατοικίας

2010-09-30T13:48:00.000+03:00

Τον τελευταίο καιρό η πολυκατοικία μου ζει σε μία παράνοια. Η αλήθεια είναι πως πάντοτε ζούσε (ξεχνάω εγώ που μια μέρα βγαίναν καπνοί, όπως σε drag show, από ένα διαμέρισμα επειδή μία νοικοκυρά σου λέει μετά ξέχασε το φούρνο και είχαν βγει όλοι πανικόβλητοι και χτυπούσαν τα κουδούνια -Κυριακή πρωί παρακαλώ- να βγούμε έξω διατί θα καούμε ζωντανοί). Απλά τελευταία έχει ξεφύγει η κατάσταση. Εμπνευσμένοι από τη διακυβέρνηση του ΓΑΠ τα πάντα βγαίνουν σε δημόσια διαβούλευση, από το πόσα χρήματα θα κρατήσουμε αποθεματικό μέχρι το που εξαφανίστηκε το χαλάκι της εισόδου της πολυκατοικίας και ως εκ τούτου για να ληφθούν οι καίριες αποφάσεις κάθε λίγο και λιγάκι γίνεται συνέλευση. Αχ αυτές οι συνελεύσεις. Που κάθε φορά ξεχνάω πότε είναι και την πατάω και περνάω από την είσοδο και με τσακώνουν. Αλλά είναι τόσο σικάτες αυτές οι συναντήσεις. Διότι οι κυρίες της πολυκατοικίας κατεβαίνουν με τα καλά τους λες και πάνε σε δεξίωση του προέδρου της Δημοκρατίας. Η μόνη που κατεβαίνει με τα μπικουτί είναι η τραβεστί-τρανσέξουάλ μας (όχι ακόμη δεν έχω μάθει τι από τα δύο είναι).

Το πρόβλημα τον τελευταίο καιρό έχει παρουσιαστεί με τις ανακοινώσεις που τοιχοκολλούνται στην πόρτα του ασανσέρ (το τοιχοκολλούνται δεν είναι δόκιμο όταν δεν υπάρχει τοίχος;). Με τελευταία ανακοίνωση την απαγόρευση του καπνίσματος. Και έτσι κάποιος πήγε και έγραψε από κάτω από το "no smoking", ότι ο φωταγωγός κάποιου ενοίκου βρωμάει. Wtf; Έχει κάποιος ένοικος δικό του φωταγωγό;;; Έχουμε τόσο glamorous διαμερίσματα και δεν το γνωρίζω; Και φυσικά ο καινούριος διαχειριστής που έχει βαλθεί να βάλει τάξη (σα το ΓΑΠ πάντα), συμπλήρωσε από κάτω πως όποιος έχει πρόβλημα να επικοινωνεί μαζί του για να λυθεί. Η βεντέτα δεν έχει συνεχιστεί ακόμη αλλά επιφυλάσσομαι να σας μεταφέρω τη συνέχεια.

Ταυτοχρόνως στην πολυκατοικία έχει μετακομίσει ένας συμπαθής νεαρός μπαμπάς. Σε όσους ξύπνησε το πατρικό ένστικτο ή όσοι χρειάζονται φροντίδα και στοργή ας επικοινωνήσουν μαζί μου.

10

2010-09-20T22:21:00.002+03:00

Δέχτηκα πιέσεις (απειλητικά σημειώματα και τηλεφωνήματα) για να συμμετάσχω στο φαινομενικά απλό παιχνίδι του να ονοματίσεις 10 πράγματα που αγαπάς. [Νομίζω πως με κάλεσαν οι tovene και katsiki] Ομολογώ ότι δυσκολεύτηκα. Διότι πέραν της ρομαντικής φύσης μου (μη σχολιάσεις), ομολογώ ότι με δυσκολεύει αυτή η ξαφνική εξωτερίκευση συναισθημάτων.

Έπειτα από πολύ σκέψη (τελευταία φορά έτσι πρέπει να σκέφτηκα όταν προσπαθούσα να καταλάβω τι οδήγησε τη Τζούλια στο πορνό), κατέληξα στα εξής. Αγαπώ [με τυχαία σειρά]:

1 - να πετάω (με πάσης φύσεως πετούμενα σε πάσης φύσεως περιοχές)

2 - το πιπίνι

3 - εκείνες τις λίγες στιγμές που κρατάνε μερικά δευτερόλεπτα και νιώθεις αυτό το περίεργο συναίσθημα ευτυχίας

4 - τα σοκολατένια πράγματα

5 - να βλέπω ταινίες συγκινητικές που ταυτίζομαι με τους πρωταγωνιστές

6 - τους φίλους μου και τα πράγματα που κάνουμε μαζί

7 - το Βασίλη Σπανούλη (και με αγαπά και αυτός και δε θέλω σχόλια)

8 - να έχω δίκιο

9 - να με κοιτάς στα μάτια και να χαμογελάς

10 - αυτό που δεν έχω βρει ακόμα ν' αγαπώ πιο πολύ απόλα

Ουφ! Πάει και αυτό! Άντε καλή βδομάδα να έχουμε :)

Its one of those posts...

2010-09-09T00:45:00.000+03:00

Αν κάτι με εκνευρίζει είναι να μην έχω απαντήσεις. Απαντήσεις όχι του τύπου "Ναι έχεις δίκιο. Ναι σε καταλαβαίνω". Απαντήσεις με λύσεις, χειροπιαστές και εφαρμόσιμες. Κυρίως δε όταν με ρωτάνε φίλοι μου και δε μπορώ να τους βοηθήσω με μία απάντηση (από τι έχει πάθει το λαπιτόπ τους μέχρι ζητήματα γκομενικά-συζήτηση κομμένη). Διότι τι απαντάς σε μία ερώτηση για το πως προχωράς μπροστά; Πως αφήνεις κάτι πίσω σου; Πως σταματάς τη στασιμότητα που εισέρχεσαι μετά από μία έντονα συναισθηματική ιστορία; Και κυρίως πως μαθαίνεις να είσαι πάλι εσύ καλά; Όταν με ρώτησε πρόσφατα φίλος δε μπόρεσα να του δώσω ικανοποιητική απάντηση, πέραν της συγκατάβασης και του κλισέ "Σε καταλαβαίνω", το οποίο παρότι κλισέ ήταν τόσο αληθινό, διότι μπορεί να μην έχω πάντα τις απαντήσεις, ωστόσο είμαι πάντα ειλικρινής απέναντί τους.

Το παραπάνω τραγούδι αφιερωμένο σε 3 ψυχές [αδελφές όνομα και πράμα] που ξεκινάνε ένα νέο στάδιο της ζωής τους, μακρυά από την Ελλάδα. Και μην ξεχνάτε, σας αγαπώ..

Να πως θα παντρευτώ

2010-09-03T01:00:00.000+03:00

Δελτίο τύπου της αεροπορικής εταιρείας SAS

Η σελίδα του διαγωνισμού με όλα τα υποψήφια ζευγάρια

[...]The lucky couple will win Business class return flights with SAS to New York, three nights' luxury accommodation in New York, flights to Los Angeles, three nights' luxury accommodation at the Andaz Hotel, West Hollywood, and a glamorous West Hollywood honeymoon experience.[...]

Καλώς βρεθήκαμε πάλι. Έπρεπε να αρχίσει να δροσίζει για να ξαναμπώ σε ρυθμό :-)

Μεθυσμένα Καλοκαίρια

2010-07-28T21:00:00.001+03:00

Υπάρχουν φορές που τρομάζω με τον τρόπο που με κοιτάς.

Απλά γιατί νιώθω πως δε με έχει κοιτάξει ποτέ έτσι κανένας άλλος.

Περίεργο και απερίγραπτο συναίσθημα.

[Κλειστόν λόγω διακοπών. Επιστροφή μετά τις 20 Αυγούστου]

Μονόκερως

2010-07-21T02:41:00.001+03:00

Αθήνα, 18/11/2003

Άραγε πότε ένιωσες τελευταία φορά την καρδιά σου να σκιρτάει; Ξέρεις, εκείνο το αίσθημα του κόμπου στο στομάχι, του πεταρίσματος του στέρνου, της άξαφνης εξάντλησης του μυαλού;

Αθήνα, 21/7/2010

Γνωρίζεις θαρρώ, πως τελευταίως, η καρδιά σου είναι οχυρωμένη. Ιδιόρρυθμη και ασυνήθιστη θα τη χαρακτήριζα επιπλέον, ουδόλως όμως αποστασιοποιημένη. Κάποιες φορές η έμμετρη καρδιά κλείνεται και προσέχει, δε διατίθεται ελευθέρως και στην τελική μέσα από όλη αυτή την αυθυποβολή, δε μπορεί να σπάσει. Ενιαία και συμπαγής, απόρθητη, αφήνει καθετί, παλιό και καινούριο, απέξω, απευαισθητοποιείται. Δε μπορεί να χάσει πλέον με τίποτα. Εσύ βέβαια συνεχίζεις να ποτίζεσαι και να τρέφεσαι ψυχικά από αυτή την κυνικά απαλλαγμένη γλυκιά μέθη της ευτυχίας, αναζητώντας τα όρια τα μονά, σαν ύπαρξη πια και όχι σαν υποκείμενο.

Στιγμές με τη μαμά

2010-07-17T03:43:00.001+03:00

Τη βδομάδα που μας πέρασε φιλοξενούμενη στο σπίτι ήταν η μαμά μου. Συνήθως η συγκατοίκησή μας είναι βαρετή, καθότι εγώ έχω νεύρα που είναι μέσα στα πόδια μου, αυτή χαίρεται που με καμαρώνει. Αυτή τη φορά όμως συγκινήθηκε παραπάνω επειδή της έκανα την απογραφή της στο δημόσιο. Αξιώθηκε να το ζήσει και αυτό είπε, να της κάνει απογραφή ο γιος της και που να το φανταστεί όταν με γεννούσε πως θα ερχόταν η ώρα που εγώ θα της έκανα την απογραφή. Τη συγκινησιακή φόρτιση δεν την κατάλαβα αλλά την αποδίδω στο άγχος που είχε διότι την είχαν τρομάξει όλοι αυτοί οι κατά τόπους κρετίνοι ότι θα της πάρει ώρα κτλ κτλ ενώ εγώ της την έκανα σε λιγότερο από 5 λεπτά.

Ξεπερνώντας την παράνοια της απογραφής, άρχισε η παράνοια του Ονούρ. Έλα, ξέρεις σε ποιον αναφέρομαι. Στις 1000 και μία νύχτες που έπαιζε στο Μακεδονία πρωί, μεσημέρι, βράδυ και μετά την απρόβλεπτη επιτυχία τώρα το παίζει και ο ΑΝΤ1. Θυμήθηκες τώρα; Ε λοιπόν η μάνα μου το βλέπει για 6η φορά στον ΑΝΤ1 (οι υπόλοιπες 5 ήταν στο Μακεδονία), οπότε αυτές τις μέρες που ήταν σπίτι μου, της έβαλα να το βλέπει μέσω Digea και κατενθουσιάστηκε με την ποιότητα, διότι έβλεπε μέχρι και τις ρυτίδες του Ονούρ (αυτό το είπε επί λέξει τηλεφωνικά στο μπαμπά μου, αφού του είχε αναφέρει τα καθέκαστα της απογραφής). Νομίζω πως πρέπει να ενώσουμε όλους τους γονείς που βλέπουν αυτή τη σειρά. Σίγουρα θα έχουν πολλά να πούνε. 40% σου λέει κάνει. Και δεν έχω καταλάβει καν την υπόθεση.

Μέσα σε όλη αυτή τη χαρά, ευτυχώς μαγείρεψε κανένα φαγητό (διότι ως γνωστόν είμαι ακαμάτης και το πιπίνι ακόμα περισσότερο) και έπλυνε και κανένα ρούχο. Τα ρούχα φυσικά ήταν ανακατεμένα δικά μου και του πιπινιού. Σε διαφορετικά μεγέθη. Αναρωτιέμαι αν καταλάβαινε πως αυτά τα μποξεράκια δεν είναι δικά μου γιατί δε μου χωράνε. Μάλλον δε θα μάθω ποτέ. Θα μείνουμε στον Ονούρ και στην απογραφή. Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους, κλείνουμε με παλιά αγαπημένα ελληνικά τραγούδια

Μουντιάλ 2010 : Spain megapost (over and out)

2010-07-12T22:38:00.000+03:00

Ναι εντάξει κουραστήκατε. Πόσο μάτι να πάρεις πια. Ευτυχώς τελείωσε το μουντιάλ και σιγά σιγά θα επιστρέψουμε στη μίζερη αθλητική πραγματικότητα της χώρας μας (εκεί που κανείς δε γδύνεται ούτε καν για καλό σκοπό). Κλείνοντας ένα αφιέρωμα στη νικήτρια Ισπανία, που τσούκου-τσούκου με σχεδόν και μετά βίας ένα γκολ ανά παιχνίδι απέδειξε πως ήταν η καλύτερη. Ακολουθεί ένα briefing των βασικότερων παιδιών, ώστε να ξέρεις τι σου γίνεται. [Χρωστώ και ένα τιμητικό στη δεύτερη Ολλανδία, θα βγει εμβόλιμο some time]

1 Iker Casillas

2 Raul Abiol

3 Gerard Pique (ξέρεις αυτός που λένε πως απαυτόσαντο με εκείνο το μπουνταλά τον Ιμπραίμοβιτς)

6 Andres Iniesta

7 David Villa

9 Fernando Torres

10 Cesc Fabregas

12 Victor Valdez

14 Xabi Alonzo

15 Sergio Ramos

22 Jesus Navas (μα τι μάτι)

Και για το τέλος ένα βίντεο :

Μουντιάλ 2010 και πάσης Ελλάδος : Αλέξης Τζόρβας

2010-07-10T15:00:00.000+03:00

Έπειτα από λαϊκή απαίτηση, έπειτα από απανωτά τηλεφωνήματα, SMS, instant messages, σχόλια ακόμα και απειλές ιδού ο τερματοφύλακας της Εθνικής μας ομάδας (ταυτόχρονα και του Βάζελου). Τελευταίως τραβιέται με το κορίτσι που βλέπατε στο υπέρτατο σόου του Uri Geller (Χρυσαυγή Ατσιδάκου). Με ειδική αφιέρωση στις θείες Κοξ και Ευρύκλεια, και φυσικά στη μία και μοναδική θεία Ντόννα!

Μουντιάλ 2010 : Lucas Neill

2010-07-04T15:27:00.005+03:00

Ποιος είπε ότι οι Αυστραλοί δε βγάζουν καλά κομμάτια; Ποιος είπε ότι δεν είναι in η μετανάστευση στην Αυστραλία στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε; Ποιος είπε ότι οι Αυστραλοί δεν ξέρουν ποδόσφαιρο;

Ο Lucas Neill χρονολογείται στα 32 έτη, γεννήθηκε στο Σύδνευ, αλλά πλεόν παίζει για την Γαλατασαράι, ομάδα της γείτονος χώρας (βάζω στοίχημα πως αν είχε προταθεί σε δική μας ομάδα θα τον είχαν απορρίψει επειδή δεν είναι "μεγάλο όνομα").

Αμπελοφιλοσοφίες της μιας νυκτός

2010-06-26T03:30:00.000+03:00

Ακολουθεί δημοσίευση χωρίς απόλυτο στόχο και νόημα.

Παρασκευή βράδυ, βρίσκομαι σε γνωστή ταράτσα με ανθρώπους διαφόρων κατηγοριών. Από μικρός ήμουν πρακτικός και είχα μια ανάγκη να βάζω τα πράγματα σε σειρά. Ενίοτε το κάνω και με τους ανθρώπους, απλά για να απασχολώ το μυαλό μου. Παλιότερα τους έβαζα σε κατηγορίες ανάλογα με την ομορφιά τους. Αργότερα με βάση τα παπούτσια τους. Τελευταία, το χόμπι μου είναι να τους ταξινομώ βάσει των εμπειριών τους σε σχέσεις. Και φυσικά όλα αυτά συμβαίνουν live, ενώ εξελίσσεται η βραδιά. Ένας έχει ζήσει τα πάντα σε δύο ηπείρους μέχρι και με γάμο, αλλά πάλι μόνος είναι και χωρισμένος προ 2 ωρών. Ποιο το νόημα τελικά; Μήπως όλα είναι μάταια; Δε μου απάντησε και στο ερώτημα αν νιώθει πλήρης. Άλλος φτάνει τη σχέση στα όρια. Ποιος άλλωστε μπορεί να πει το όχι σε μια σίγουρη αγκαλιά, σε μια δοκιμασμένη περίπτωση, ποιος μπορεί να έχει τη δύναμη να διαλύσει κάτι τέτοιο. Με το μάτι να παίζει πάντα. Ενίοτε σε υπερβολικό βαθμό. Άλλος θέλει απλά να κάνει ένα παιδί. Και τελικά απλά σκέφτομαι και χαμογελώ για να προσθέσω στην εν εξελίξει κουβέντα πως ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα. Ήμουν πολύ απόλυτος σαν κάτι ξερόλες που θεωρούν πως η γνώμη τους μετράει και τίποτε άλλο. Το κατάλαβα τώρα. Έπρεπε να είχα συμπληρώσει πως μπορεί να καταστρέφει αλλά το θέμα είναι και τι δημιουργεί παράλληλα. Καμία σχέση δεν είναι τέλεια, πόσο μάλλον η δική μου, ξέρω όμως πως κάθε μέρα τον αγαπώ πιο πολύ. Και είναι αρκετό.

Μουντιάλ 2010 : Gonzalo Higuaín ("Pipita")

2010-06-24T01:33:00.000+03:00

Τι και αν πιστέψαμε πως θα κερδίσουμε την Αργεντινή, τι και αν σύσσωμος ο ελληνικός λαός περίμενε το θαύμα για να απαλείψει τον πόνο του για τις μαύρες μέρες που έρχονται, τι και αν παίξαμε man-to-man που οδήγησε σε πολύ στενές επαφές τον Παπασταθόπουλο με το Μέσι (βλέπε φωτογραφία), όχι. Χάσαμε και αποκλειστήκαμε περήφανα βέβαια, διότι θεωρήθηκε επιτυχία η πρώτη νίκη σε μουντιάλ.

Συνεχίζοντας τις ποιοτικές αναρτήσεις-αφιερώματα στο Μουντιάλ, σήμερα ασχολούμαστε με τον "Πιπίτα" (τον φωνάζουν έτσι διότι το μπαμπά του τον λέγαν "Πίπα"). Γεννήθηκε το 1987 και είναι τοξότης. Ευτυχώς κουρεύτηκε και έγινε άνθρωπος (εν αντιθέσει με το Μαραντόνα). Το χειμώνα θα τον απολαύσεις στη Ρεάλ Μαδρίτης. Στην τελευταία φωτογραφία, σε τρυφερό ενσταντανέ με τον ~~εραστή~~ συμπαίκτη του στη Ρεάλ, Κριστιάνο (κλαίω γιατί είμαι άντρας) Ρονάλντο.

Μουντιάλ 2010 : Lukas Podolski

2010-06-20T18:32:00.002+03:00

Ο Λούκας γεννήθηκε το 1985 (κάντε τους υπολογισμούς σας για ηλικία) και είναι Πολωνός, άσχετα με το αν παίζει με την εθνική Γερμανίας. [Εδώ παίζουν κάτι μαύρα γομάρια, αυτός δε θα παίζει;] Κάλλιστα θα μπορούσε να κάνει καριέρα και σε ταινίες πορνό αν δεν ασχολείτο με το ποδόσφαιρο. Το φετινό μουντιάλ θα το θυμάται σίγουρα λόγω του πέναλτι που έχασε στον αγώνα Γερμανία-Σερβία με αποτέλεσμα η χώρα του να ηττηθεί με 1-0. Ακολουθεί teaser video και φωτογραφικό υλικό. Σλουρπ.

Όταν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας

2010-06-13T12:54:00.000+03:00

Την Παρασκευή το απόγευμα που επέστρεφα σπίτι μετά από μία κοπιαστική εβδομάδα, χάζευα ένα παιδάκι που μισο-έκλαιγε μόνο του στο πεζοδρόμιο. Το κοιτούσα για αρκετή ώρα προσπαθώντας να καταλάβω τι έχει. Έπειτα από λίγο ήρθε ο μπαμπάς του με μηχανάκι και τον ρώτησε τι έγινε. Το παιδάκι απάντησε πως το χτύπησαν κάτι παιδιά. Ο μπαμπάς του πε πάμε να μου τους δείξεις να τους *μπιπ*. Το παιδάκι εμφανώς απογοητευμένο και σχεδόν με λυγμούς του είπε πως φύγανε τώρα. Εν τω μεταξύ εγώ κοιτάζοντας τη σκηνή κατέληξα σχεδόν σε μία κολώνα, σαφής ένδειξη του τι γίνεται όταν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας.

Τις προάλλες στο μετρό αφού το έχω χάσει μόλις και αφού τρώω μια αναμονή 10 λεπτών (σε πρωινή ώρα αιχμής παρακαλώ) παλουκώνομαι σε μία θέση αναμονής. Το ένα ακουστικό του ipod κάνει κάτι ενοχλητικά παράσιτα οπότε μέχρι να πάρω άλλο (το οποίο δεν το βλέπω και σύντομα μιας και δεν κάνω κάποια κίνηση) περνάω την ώρα μου στα ΜΜΜ ακούγοντας τους γύρω μου. Δύο θέσεις παραδίπλα κάθεται ένας νεαρός (ανήλικο τον έλεγες). Μην πάει το μυαλό σου στο πονηρό, δεσμευμένος άθρωπος, πρωί και με νεύρα, ούτε καν μου πέρασε. Ο εν λόγω νεαρός λοιπόν καλεί έναν αριθμό και μιλάει :

-Έλα ρε τι κάνεις; [..] -Ετοιμάστηκες;Είμαι στο μετρό [..]-Κοιμάσαι ρε;[...]-Τι πήγες να πάρεις;[...]-Όταν μπω στο λεωφορείο θα σου κάνω αναπάντητη 3 στάσεις πριν[...]-Άντε φιλάκια στα αρχίδια σου (ακολουθούν γέλια εκατέρωθεν μάλλον για να τελειώσει ) τα τριχωτά! Τέλος συνομιλίας.

Ενώ συμβαίνουν όλα αυτά το μετρό έρχεται και σηκώνομαι να μπω, ενώ έχω μείνει λίγο αποσβολωμένος από τη συνομιλία που μόλις άκουσα (χωρίς λόγο βέβαια) οπότε προχωρώντας σκοντάφτω σχεδόν μπαίνοντας στο συρμό (άμα είχε κενό θα είχα πέσει μέσα, δεν το συζητώ). Άλλη μια απόδειξη πως όταν δεν "κοιτάς" εκεί που θες να πας, τότε περίεργα πράγματα συμβαίνουν.

Και τώρα θα μου πεις αγαπητέ αναγνώστα γιατί στα λέω όλα αυτά. Χωρίς λόγο. Απλά έτσι όπως μπαίνει φουριόζικο το καλοκαίρι νιώθω πως η ζέστη πέφτει βαριά. Και ακόμη δεν ήρθε η ώρα να φύγουμε...

Υπερήφανοι και το 2010

2010-06-06T02:16:00.000+03:00

"Τι ώρα θα βρεθούμε?"

"Στείλε και στο Γιωργάκη"

"Ο Βασίλης θα ρθει?"

"Ρε εντάξει, μη χάσουμε και την παρέλαση"

"Πάμε και βλέπουμε, άμα πιάσει καμιά μπόρα θα πάμε για καφέ"

"Είμαι μπροστά στο περίπετρο της θετικής φωνής"

"Αν μας επιτεθούν ακροδεξιοί θα ρίξουμε και καμιά μπουνιά"

"Αν δε διεκδικήσουμε εμείς τα δικαιώματά μας ποιος θα το κάνει?"

"Η Παπαρίζου φοράει κορσέ"

Και άλλες πολλές λέξεις, εικόνες, ελπίδες. Είχα πει πως δε θα κάνω σχετικό post αλλά εντάξει, βγήκε αυθόρμητα :) Άντε και του χρόνου περισσότεροι παιδάκια!

Μουντιάλ 2010 : Marco Borriello

2010-05-31T01:23:00.000+03:00

Το μουντιάλ έρχεται γοργά, όλοι περιμένουν ένα θαύμα της Εθνικής, όχι τίποτ άλλο να πάρει τα πάνω του ο κόσμος διότι με την οικονομική κρίση όλοι έχουν κάτι μουτσούνες να (με το δίκιο τους). Εμείς πάλι περιμένουμε να δούμε μπάλα και κυρίως αυτούς που χτυπάνε τη μπάλα. O Marco είναι Ιταλός (αδυναμία σου το ξέρω), 27 Μαίων ενώ έχει απασχολήσει τη show biz της γείτονος με τις συνοδούς του οι οποίες (όπως θα δείτε στο σετ φωτογραφιών) ξέρουν πως να περνάνε καλά!

Διάλογοι μεταξύ αντρών

2010-05-24T23:35:00.000+03:00

- Γιατί με κοιτάς κάθε φορά έτσι έντονα;

- Μα γιατί κάθε φορά ανακαλύπτω κάτι καινούριο πάνω σου. Μία καινούρια γωνία, μία καινούρια πλευρά, ένα καινούριο "κάτι" που σε κάνει μοναδικό.

-...

-Και γιαυτό κάθε μέρα σ αγαπώ όλο και πιο πολύ

Τα ήσυχα βράδια

2010-05-15T17:52:00.000+03:00

Τα βράδια του καλοκαιριού στην πόλη μπορούν να γίνουν πολύ περίεργα. Αλλιώς τα ξεκινάς και τα φαντάζεσαι και αλλιώς τελικά καταλήγουν. Σε κάθε περίπτωση το να έχεις περάσει καλά χωρίς να το κουράσεις είναι το σημαντικό. Ο καιρός έχει ζεστάνει επικίνδυνα για Μάιο μήνα, οπότε μετά τις βερμούδες και τα κοντομάνικα ήρθε και ο καιρός της αναζήτησης της πιο hot ταράτσας του φετινού καλοκαιριού. Η αρχή χτες το βράδυ έγινε από την ταράτσα του "Λαίς" στο Γκάζι, που ξεκίνησε τις προβολές την Πέμπτη με το Robin Hood του Ρίντλεϊ Σκοτ. Στα θετικά του κινηματογράφου το σχετικά φτηνό εισιτήριο (7 ευρώ ολόκληρο, 4 ευρώ φοιτητικό), η τοποθεσία (κάνεις ένα τσουπ και βρίσκεσαι στο Γκάζι). Βέβαια άμα κάτι φαίνεται από την αρχή στραβό θα συνεχίσει να είναι. Διότι αφού ξεπεραστούν τα τεχνικά προβλήματα καθυστέρησης ήχου και υποτίτλων, αφού ξεπεραστούν και κάτι αντανακλάσεις από παρακείμενους προβολείς φυσικά περιμένεις το επόμενο χτύπημα. Το αμείλικτο. Της μητέρας φύσης. Διότι εκεί που ο καιρός όλη τη μέρα πάει να σε σκάσει, σε εξαντλεί και θες να κυκλοφορείς γυμνός στους δρόμους (εσύ και φυσικά και οι υπόλοιποι κάτοικοι) ξαφνικά θα εμφανιστούν σύννεφα και φυσικά θα αρχίσει να βρέχει και να ψιχαλίζει. Αλλά είπαμε, είσαι αποφασισμένος να μη σου χαλάσει τίποτα τη διάθεση. Ούτε καν η μυρωδιά του καμένου που έφτανε στην ταράτσα από παρακείμενη φωτίτσα (όχι δεν ήταν δακρυγόνο όπως νόμιζε ένας φίλος μου, αλλά χρειάστηκαν 3-4 οχήματα για να σβήσουν τη φωτιά). Στα της ταινίας τώρα, 140 λεπτά υπερπαραγωγής, κλασσικής όμως εξέλιξης ταινίας του είδους. Πέραν από μερικές πετυχημένες σκηνοθετικές και ερμηνευτικές σκηνές η ταινία δεν κατάφερε να ξεπεράσει τα κλασσικά κλισέ (ή μήπως οι ταινίες ιστορικού περιεχομένου είναι εκ φύσεως κλισέ;).

Μετά από ένα θερινό, έρχεται η αναζήτηση του after. Του ποτού. Οι ιδέες για άλλη ταράτσα εγκαταλείπονται λόγω της πρότερης βροχούλας αλλά και της παρούσης δροσούλας. Η ιδέα για κάτι καινούριο, εναλλακτικό και φυσικά μακρυά από το συνωστισμένο και τόσο προβλέψιμο πια Γκάζι πέφτει. Αναζητήσαμε λοιπόν το Philip Champagne Bar (να υποθέσω πως ο ιδιοκτήτης του ικανοποίησε το εγώ του δίνοντας το όνομα αυτό λες και χάθηκε η φαντασία πια από τους ανθρώπους), πάντα με τα πόδια, πάντα με το Google Maps στο κινητό και πάντα με τη διαίσθηση διότι τι νόημα έχει αλλιώς το βραδινό περπάτημα στην πόλη. Το μαγαζί διαθέτει και ταράτσα (για όσους θέλουν να ξεφύγουν από τις κλασσικές, πολυφορεμένες και πολυπληθείς ταράτσες του Bios και του Mayo), ενώ στο εσωτερικό του κυριαρχούν η έντονη διακόσμηση (και το πορφυρό στις κουρτίνες). Δεν το πετύχαμε με πολύ κόσμο, αλλά σίγουρα έχει μια προοπτική για την ανανέωση της νυχτερινής ζωής.
Φυσικά, το περπάτημα της πόλης το βράδυ ποτέ δεν είναι αρκετό. Ειδικά μια τόσο δροσερή βραδιά κατάλληλη και πεζές περιπλανήσεις. Γιαυτό μετά τις δύο προηγούμενες στάσεις, μία τρίτη (και μεγαλύτερη) στάση στο γνωστό πια Mybar κατέστη απαραίτητη. Χαλαρά ποτά, χαλαρή κουβέντα, γνωστοί που εμπλουτίζουν την παρέα συνθέτουν ένα σκηνικό μιας ήρεμης καλοκαιρινής βραδιάς. Που για να ολοκληρωθεί σωστά επιβάλλει ακόμα ένα τελευταίο περπάτημα έως το αρχικό σημείο (το Γκάζι) γιατί είχαμε παρατήσει ένα αμάξι...
Για να επανέλθω στην αρχική πρόταση : "το να έχεις περάσει καλά χωρίς να το κουράσεις είναι το σημαντικό". Ε, τα πόδια μας τα κουράστηκαν λιγάκι, η διάθεση ποτέ! Καλό Σαββατόβραδο και καλή Κυριακή να έχουμε!

p.s. Δεχόμαστε προτάσεις για ταράτσες (κατά προτίμηση μη συνωστισμένες ακόμη). Πληροφορίες εντός.

Εκείνα τα σαββατιάτικα πρωινά

2010-05-08T19:13:00.000+03:00

Μάλλον είναι ωραίο να ξυπνάς το πρωί σε ένα κρεβάτι και να έχεις δίπλα σου έναν άνθρωπο, ξέρετε, εκείνο τον άνθρωπο. Πολύ περισσότερο μάλλον, όταν ξυπνάτε σε ένα σύμπλεγμα, διότι τι νόημα έχει να κοιμάστε μαζί χωρίς αγκαλίτσες και τα συναφή. Συνήθως όταν το πιπίνι ξυπνά πρώτο, φροντίζει να με ξυπνήσει και μένα με χαδάκια, φιλάκια και άλλα πολλά. Περιέργως ανταποκρίνομαι. Συνήθως όταν ξυπνάω εγώ πρώτος, μου αρέσει να τον παρατηρώ πως κοιμάται τόσο ήρεμος. Καμιά φορά μπορεί να τον ταρακουνήσω λίγο. Αλλάζει πλευρά τότε χωρίς όμως να χάνει σωματική επαφή μαζί μου ή μπορεί και να ξυπνήσει και να μου φωνάζει που κάθομαι και τον κοιτάω. Εγώ απλά χαμογελάω.

Το πιο ωραίο είναι πως ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, δε σε απασχολεί τίποτε άλλο και είσαι απλά στον κόσμο σου και ευτυχισμένος. Κάτι είναι και αυτό, σε έναν κόσμο που ζει χωρίς ελπίδα.

Καλό σαββατόβραδο και καλή Κυριακή σε όλους!

Σωτήρης Νίνης

2010-04-30T19:26:00.000+03:00

Στα πλαίσια των τιμητικών εκδηλώσεων του blog για τη λήξη μιας ακόμα ποδοσφαιρικής σεζόν που έδωσε τον Παναθηναικό το double (πρωτάθλημα και κύπελλο σημαίνει αυτό, μην πάει πουθενά στο πονηρό ο νους σου).

Ο Σωτηράκης γεννήθηκε το 1990(!) και ήδη διαπρέπει στα γήπεδα (για τα κρεβάτια δε γνωρίζουμε αλλά όλο και κάποια σουρλουλού θα βρεθεί να τον τυλίξει). Σημείωσε ότι θα τον δούμε και στο μουντιάλ το καλοκαίρι, και ας ελπίσουμε του χρόνου να μην τον πάρει καμία ομάδα του εξωτερικού (και τον βάλει στον πάγκο.

p.s. Αναζητείται ο ποδοσφαιριστής που προσπαθεί να τον διπλαρώσει στην τελευταία φώτο. Αμοιβή συζητήσιμη.

Μικρά, μικρά, μικρά

2010-04-26T12:56:00.000+03:00

Εντάξει ξέρω ότι έχω καιρό να γράψω (και σκεφτόμουν να επιστρέψω με κάποιον ποδοσφαιριστή αλλά είπα να γράψω κάτι αυθόρμητο). Οι τελευταίες μέρες κυλούν ήσυχα. Είναι αυτό που σε ρωτάνε "τι νέα" και δεν έχεις να απαντήσεις κάτι συγκεκριμένο γιατί πολύ απλά είναι η φάση τέτοια : Είσαι δεσμευμένος σε normal σχέση (οπότε δεν μιλάς για αποτυχημένα ραντεβού ή ακόμα χειρότερα για τρικούβερτους καυγάδες), είσαι σε σταθερή ημι-επαγγελματική τροχιά (sic, οπότε δεν έχεις να πεις ότι απολύθηκες ή ότι βρήκες δουλειά), δε σου κάθεται το τζόκερ ώστε να πεις ότι πλούτισες κ.ο.κ.

Οπότε η ερώτηση "τι νέα" είναι εκνευριστική γιατί δεν έχεις κάποιο συνταρακτικό νέο (απαυτά που περιμένει να ακούσει όποιος σε ρωτάει), πέραν του ότι χθες έφαγες ένα καταπληκτικό burger ή ότι στην πολυκατοικία ο κύριος Παύλος βρήκε ένα προφυλακτικό στα απλωμένα ρούχα του μπαλκονιού του και όλοι κατηγόρησαν την trans ένοικο του 5ου ορόφου (συνέβησαν και τα δύο). Και παρόλα τα νεύρα που σου δημιουργεί η ερώτηση "τι νέα", εσύ δε σκαμπάζεις μία, γιατί κατά βάθος αυτή η ηρεμία και η ησυχία είναι ωραία μέσα στην στασιμότητα που τη διέπει.

Τα πάντα είναι στη θέση τους. Και το καλοκαίρι έρχεται δυναμικά ;-)

Μαθήματα στιχουργικής

2010-04-10T00:03:00.000+03:00

Τις προάλλες (την Τετάρτη) βρέθηκα μετά από καιρό στο Sodade. Είχα να πάω τόσο καιρό να φανταστείτε, που είχα χάσει την αλλαγή των τουαλετών (τώρα μπαίνεις από το διαδρομάκι που χωρίζει τις δύο αίθουσες). Κατά τα άλλα βέβαια τίποτα δεν άλλαξε. Το γνωστό "sodadisio" βλέμμα των θαμώνων (σε κοιτάω από πάνω ως κάτω και ταυτόχρονα από δεξιά προς τα αριστερά), το γνωστό μουσικό πρόγραμμα. Θυμόμουν λοιπόν πως κάποια στιγμή το έπαιζε και το ελληνικό του (μιλάμε πάντα για την πρώτη αίθουσα), όπως και έγινε. Μετά λοιπόν από ένα ποτ-πουρί της Καλομοίρας (με συνοδεία βίντεο παρακαλώ, διότι έχει γυρίσει και για κάθε τραγούδι και βίντεο κλιπ), έπαιξε ένα τραγούδι (καινούριο μου είπαν) της Δέσποινας Ολυμπίου. Ο στίχος ήταν συγκλονιστικός, τόσο πολύ, που έψαξα και τον βρήκα και σας τον παραθέτω :

"Δε θέλω φως μου να μου δώσεις άλλο λίγο

Κι εγώ ξανά να το κοιτάξω σαν πολύ"

Γιατί ξέρεις τώρα πως είναι. Βλέπεις εσύ το λίγο φως, πως είναι το πρωί που ξυπνάς, αλλά έτσι μέσα στην παραζάλη και το χαλασμό σου φαίνεται πολύ. Εντάξει, θα το δεχτώ το επιχείρημα διότι είμαι ανοιχτόμυαλος.

"Θέλω δυο χέρια να με σπρώξουνε να φύγω"

Μωρέ άλλο θες να σε σπρώξει αλλά μη το κάνουμε θέμα.

"Σαν πυροτέχνημα να σκάσω στη ζωή

Τα χέρια σου να με στείλουνε εκεί'

Το "σκάσω" με την παρήχηση του "σ" δίνει μια σκληρότητα στο στίχο και σε συνδυασμό με τη ρίμα του "ζωή" με το "εκεί" ανεβάζει παλμούς για την κορύφωση που ακολουθεί.

"Θέλω να πέσω πάνω στην αγάπη"

Νάτο το μοιραίο. Η κοπέλα πέφτει πάνω στην αγάπη. Τώρα τι εννοούμε; Πέφτει από όροφο; Πέφτει στο δρόμο, όπως λέμε συναντά; Πέφτει(ς) από τα σύννεφα (εσύ που το ακούς);

"Κι ας σωθώ ή ας πεθάνω μετά"

Μάλλον η πτώση τελικά είναι από ψηλά γιαυτό μιλάμε για σωτηρία

"Όλα τα λάθη να τα ζήσω σα λάθη

Τα σωστά να τα δω σα σωστά"

Μάλιστα. Πως να το πω εδώ. Πλεονασμό, επανάληψη, βλακεία, χμμμ; Αλλά τι λέω; Εδώ η κοπέλα έχει πέσει, τι κακός που γίνομαι.

"Δε θέλω φως μου να μου δώσεις λίγο χώμα

Κι εγώ ξανά να το κοιτάξω σαν στεριά"

Αχ πάλι αυτό το αφαιρετικό, το επαγωγικό που μεγαλώνει το χώμα και το κάνει στεριά με τρελαίνει.

"Θέλω αυτό που δε μου έδωσες ακόμα"

Αχόρταγη...

"Μία φουρτούνα και να πέσω στα βαθιά

Τα χέρια σου να με ρίξουνε ξανά"

Να δείτε που τελικά αυτός την έριξε και μάλιστα από την κουπαστή του πλοίου... Το λύσαμε το μυστήριο!

Στο videoclip ενισχύεται η θεωρία της πτώσης, μιας και το Δεσποινάκι σε κάτι κάγκελα τριγυρνάει, έτοιμο να πέσει (πάνω στην αγάπη βεβαίως) ενώ φιγουράρει και ημίγυμνος ένας άνδρας που δεν τον λες σε καμία περίπτωση κακό, κάθε άλλο δηλαδή (σε βουβό ρόλο πάντα). Πάρε το link για το youtube (διότι δεν επιτρέπεται και embed σε τέτοιο άσμα)!

Άντε και καλό Σαββατοκύριακο να-θα έχουμε!

Το έαρ το γλυκύ

2010-04-07T13:50:00.000+03:00

Άντε πέρασε και το Πάσχα, και τώρα τέρμα οι αργίες (το φωτισμού του Αγίου Πνεύματος περιμένουμε μοναχά) και θα μας πάει σερί μέχρι καλοκαίρι. Ελπίζω τουλάχιστον να καλοκαιριάσει σύντομα (και εννοώ να βγάλουμε τις βερμούδες μας), διότι χθες που επέστρεψα από τα πάτρια εδάφη με υποδέχτηκαν κάποιες χοντρές ψιχάλες. Και τώρα που έγραψα "πάτρια εδάφη" να θυμηθώ άλλη μια φορά να μη ζήσω (ακόμη) στην ελληνική επαρχία (και δη σε νησί που δε μπορείς να ξεφύγεις αν δεν πνιγείς και δη σε μικρομέγαλη πόλη).

Το αχανές της Αθήνας με κάνει συνεχώς να ξεχνώ (και φυσικά να μου έρχεται κατακούτελα όταν το αντιμετωπίζω) ότι στην επαρχία οι γκέι (που δεν κρύβονται επιμελώς στα σπίτια τους) γνωρίζονται όλοι μεταξύ τους. Μικρό το κακό θα μου πεις, αφού στην Αθήνα έχουν παρθεί οι μισοί μεταξύ τους. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι στην Αθήνα, τελειώνεις με τους μισούς (μη δίνεις έμφαση στις μερίδες, ολόκληρο, μισό, σχετικές οι έννοιες) και πιάνεις τους υπόλοιπους ή ανακαλύπτεις καινούριους. Εδώ ακριβώς εντοπίζεται το πρόβλημα. Στην επαρχία δεν υπάρχουν οι "άλλοι μισοί" διότι είναι μια φούχτα όλοι και όλοι. Με αποτέλεσμα να αναλώνονται μεταξύ τους σε παρέες, τσακωμούς, ενίοτε σεξ και ότι βρεθεί στο διάβα τους.

Είναι πραγματικά φοβερό, το πως κάθε φορά που θα επιστρέψω (3 φορές το χρόνο) έχουν έρθει τα πάνω-κάτω και κάθε φορά χρειάζομαι εντατικά μαθήματα (και σκεψ εντατίκ βεβαίως βεβαίως που λέει και ένας βλόγκερ) για να καταλάβω τι έχει αλλάξει στη σκακιέρα. "Μα όχι αυτός ο παλιόπουστας μας ανακάτεψε", "Αυτή η τζίβα κάθεται και μας θάβει", "Δες, δες το γκομενάκι που περνάει απέξω" Ουπςς, το τελευταίο είναι πανταχού παρούσα ατάκα.

Το τελευταίο που αποκόμισα από άλλη μία αρπαχτή στα πάτρια, ήταν πως όλοι ξέρουν ποιος (ή ποια διότι εγώ τόσες homo γυναίκες δεν έχω δει ούτε στην Αθήνα) έχει πάει (ή δεν έχει πάει γιατί παίζουν και χυλόπιτες) με ποιους (ή ποιες αντίστοιχα). Μάλλον αυτή είναι και η απαρχή της διχόνοιας και του φαύλου κύκλου : Ή το κάνεις με αυτόν που σου λαχε (και μετά μπαίνεις στις λίστες, οι οποίες περιλαμβάνουν και celebrities) ή δεν το κάνεις (και σε συζητάνε γιατί δεν το κανες). Δεν είναι τέλειο;

Ο μαγικός κόσμος των αποδυτηρίων

2010-03-26T20:46:00.000+02:00

Αναζητούνται κάρτες απεριόριστης πρόσβασης. Τιμή διαπραγματεύσιμη. Άντε και καλό ΣΚ!

Ημερολόγιο

2010-03-26T01:55:00.006+02:00

Μέχρι να ξαναβρούμε έμπνευση :P

Ακούω μουσική...

2010-03-13T11:52:00.001+02:00

...προσπαθώντας να αποφύγω να ακούω την εκπροσώπησή μας στη φετινή Eurovision.

ΜΑ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΠΟΤΕ ΘΑ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΑΜΤΑ;

Που πήγανε οι φίλες μου;

2010-03-06T16:18:00.002+02:00

Αρκεί ένα quiz στο facebook (μου έβγαλε πως το 80% των φίλων μου είναι άντρες) και μια παρατήρηση του φίλου μου Χ (που περιστοιχίζεται από φίλες-αδελφομάνες) και καθόμουν και μετρούσα τις φίλες μου. Εντάξει, στην κορυφή είναι η Κ που αν και προσωρινά δε μένει στην Αθήνα πάντα όταν βρισκόμαστε είναι συνήθως σα να μην πέρασε μια μέρα. Από την κορυφή και κάτω όμως, συνειδητοποιώ πως πλέον είναι πολύ λίγες - σχεδόν ανύπαρκτες - οι γυνακείες φιλίες μου. Μήπως φταίει ο ανταγωνισμός;

Μάλλον όχι γιατί δεν έχω ούτε καν λεσβία φίλη. Που τόσοι και τόσοι γκέι έχουν παραδίπλα τους. Κολλητή, στη δύσκολη στιγμή, μα κάτι να χρειαστείς. Να βλέπεις που και που και μια γυναίκα βρε παιδί μου, γιατί ως gay δεν έχεις και μεγάλες πιθανότητες να καταλήξεις με κάποια... Αλλά όχι, τίποτα. Σκέτος "Αρχιδόκαμπος" που λένε και οι str8 φίλοι μου. Διότι ναι είναι αρκετοί και αυτοί, πέραν από τα gay αδέλφια που μέρα με τη μέρα μαζί βιώνουμε τη gay ενηλικίωση (θεωρώ πως ακόμη βρίσκομαι στην εφηβεία).

Τώρα που είπα gay αδέλφια, να θυμηθώ να πω πόσο μου λείπουν κάτι φίλοι που τους έχει φάει ο ΕΣ (Ελληνικός Στρατός και ουχί Ερυθρός Σταυρός).
Και για να μη στενοχωρηθώ παραπάνω, κλείνω το post, καλώντας σας στο δικό σας "φυλικό" απολογισμό των φίλων. Περιμένω με περιέργεια...! Άντε και καλό μήνα να χουμε!

Βασιλόπουλος Παναγιώτης

2010-02-27T17:52:00.000+02:00

Παιδί του 1984, εντάξει, για μένα μετράει μόνο ότι είναι μελαχρινός με γαλανά μάτια. Όχι πες μου, πόσους τέτοιους βρίσκεις τη σήμερον ημέρα; Κατά τα άλλα είναι λίγο άχαρος. Φυσικά παίζει για τον Ολυμπιακό (όταν δεν είναι τραυματισμένος). Ήμουν μεταξύ αυτού και του Νίνη (τιμητικό), αλλά κατέληξα εδώ (λόγω των ματιών που αναφέρθηκαν πριν). Σας είπα ότι έχει γαλάζια μάτια ε;

A single man

2010-02-24T03:22:00.000+02:00

[...] But now isn't simply now. Now is also a cold reminder : one whole day later than yesterday, one year later than last year. Every now is labeled with its date, rendering all pasts nows obsolete, until -later or sooner- perhaps-no, not perhaps-quite certainly : it will come. [...]

Απόσπασμα από την αρχή του βιβλίου [και της ταινίας]

Πριν πάτε να δείτε τη συγκεκριμένη ταινία, έχετε υπόψιν σας πως πρόκειται για μεταφορά βιβλίου που γράφτηκε το 1964 και αποτέλεσε ένα από τα πρώτα μυθιστορήματα με γκέι περιεχόμενο. Υπό το πρίσμα αυτό και παρά την παρέμβαση του Τομ Φορντ (οι ήρωες είναι ντυμένοι και λες έρχονται από επίδειξη μόδας), η ταινία καταφέρνει να μιλήσει για την αξία της αγάπης (ναι, για άλλη μια φορά, αλλά εκείνης της αγάπης της μοναδικής), για τα αδιέξοδα που μπορεί να φέρει μια απώλεια, ενώ παρουσιάζει βήμα-βήμα τη διαδικασία να μάθεις να προχωράς, για να καταλήξεις τελικά, εκεί που εξ αρχής ήξερες. Ακόμα και αν δεν τρελαθείτε, κρατήστε τη μουσική επένδυση και την εξαίρετη ερμηνεία του Colin Firth στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας (του χάρισε και το BAFTA award).

Δευτέρα (μετά την Κυριακή την κοντή)

2010-02-15T23:01:00.001+02:00

Η έμπνευση εξακολουθεί να αγνοείται. Όλο γράφω και σβήνω, μέχρι και αθλητές δεν έχω όρεξη να ποστάρω. Το καλό είναι πως τελείωσε επιτέλους η περίοδος των καρναβαλιών (πέρασε και δεν ακούμπησε, τόσο που ένα βράδυ είδα κάποιον ελαφρά ντυμένο και πίστευα πως είναι η βραδινή του αμφίεση και τρόμαξα...). Από τις φετινές απόκριες παρόλα αυτά θα μου μείνει το κέφι στο Boom-Boom (σε αυτό το μαγαζί πρέπει να γίνει η επόμενη blogo-συνάντηση, με αμφίεση προαιρετική, αν και θα ρίξουμε πολύ γέλιο). Άμα δεν είχε και είσοδο 15 ευρώ ανήμερα Κυριακής ερωτευμένων και καρναβαλισμένων και δεν είχε και αυτόν τον συνωστισμό ανθρώπων (μήπως παραγέρασα γι αυτά?) ίσως και να μη γκρίνιαζα τώρα. Μην ακούσω για χαρταετό, που κάθε χρόνο τους βλέπεις πάνω στα σύρματα και σκέφτεσαι γιατί συμβαίνει αυτό μετά από τόσα δελτία τύπου της ΔΕΗ. Όπως καταλάβατε δεν πέταξα χαρταετό και έφαγα και κρέας, έτσι για το κόντρα στο ρέμα (μήπως πέραν του ότι παραγέρασα έγινα και στριμμένος;)

Αποφώνηση : Θα βρω κανένα αξιοπρεπές μπουφάν αύριο ή θα έχουν ρημαχτεί όλα ελέω εκπτώσεων;

Κυριακή κοντή γιορτή

2010-01-31T20:35:00.000+02:00

Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε το 2010 τρέχει (ήδη πέρασε ο Ιανουάριος). Δεν ξέρω γιατί αλλά τελευταία έχω την αίσθηση πως ο χρόνος περνάει πολύ γρήγορα και εγώ δεν προλαβαίνω να κάνω αυτά που θέλω (κυρίως το να βγω για καφέδες, ποτά κτλ) ή απλά με έχει πιάσει αυτή η περιστασιακή αλλά διαρκείας οξεία βαρεμαρίαση που ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι έχουν περάσει 2 ώρες ενώ εσύ πιστεύεις ότι έχουν περάσει 5 λεπτά (και μετά πως να βγεις αφού έχει περάσει η ώρα και αύριο έχεις πρωινό ξύπνημα). Και αυτό δεν είναι κακό, ίσα ίσα σε κάνει να καταλαβαίνεις αυτά που λέγονται για τους σύγχρονους ρυθμούς ζωής μπλα μπλα μπλα.

Εντάξει, σας ζαλίζω αλλά είναι μάλλον γιατί μέσα σε όλη αυτή η βαρεμάρα που με κυβερνά, προφανώς δεν έχω και συγκεκριμένη συγγραφική έμπνευση... Προχωράμε γερά δυνατά και το 2010, ο Φλεβάρης έρχεται, οι απόκριες έρχονται (i hate them) και ένα τσουπ έμεινε για το Πάσχα. Προς το παρόν απολαμβάνουμε αυτή τη χαλαρή (και ζεστή) Κυριακή!

[Χιλιοπαιγμένο in real life and in blogging, αλλά σταθερή αξία κάτι τέτοιες μέρες]

Απλά

2010-01-20T16:48:00.000+02:00

Every time we meet, it's like the first we kiss
Never growing tired of this endlessness
It's a simple thing, we don't need a ring
Our love is easy

Hint : Βάλτε τις κόκκινες λέξεις σε μία πρόταση :)

Enzo Maresca στον Περαία

2010-01-14T12:06:00.000+02:00

Μπορεί ο Ολυμπιακός να κλυδωνίζεται από τη διαφορά πόντων με τον Παναθηναικό, αλλά τουλάχιστον προσπαθεί να παλέψει τη μάχη του τεκνού. Ενίοτε με ενισχύσεις από το εξωτερικό. Ιταλία μεριά. Ο Enzo Maresca γεννήθηκε το 1980 και έπειτα από λαμπρή (?) καριέρα στο εξωτερικό (έχει κερδίσει και UEFA cup) το 2009 κατέλυσε στο λιμάνι (τον Πειραιά εννοώ). Το Δεκέμβριο δεν έχασε την ευκαιρία να φωτογραφηθεί για το Down Town και το περίφημο γυμνό τεύχος, ε, ημίγυμνο τεύχος , ε να χουμε να λέμε πως είδαμε μια πλάτη, [λέμε τώρα, μάλλον πρέπει να τους δείξουν τι κάνουν στο DDS] κατά του AIDS.

Το τρίτο στεφάνι του Ταχτσή

2010-01-09T01:35:00.002+02:00

Από πριν τα Χριστούγεννα που είδα την παράσταση στο Ρεξ ψάχνω να βρω τι ήταν εκείνο που με κράτησε στην καρέκλα μου 4 ώρες χωρίς να κουραστώ (παρότι είχα ξυπνήσει αρκετά πρωί και δε θα πήγαινα σπίτι μου μέχρι αργά το βράδυ). Σίγουρα βοήθησε η περιστρεφόμενη σκηνή η οποία έδινε μεγάλες δυνατότητες για άλματα στο παρόν και στο παρελθόν στην αφήγηση της Νίνας (Φ. Κομνηνού) και της Εκάβης (Ν. Μεντή).

Ενδεχομένως να ακούγεται κουραστικό ότι για 4 ώρες θα "ακούς" (περίφημοι οι κατά διαστήματα μονόλογοι των πρωταγωνιστριών) και θα "βλέπεις" (είτε να εκτυλίσσονται στη σκηνή μπροστά σου, είτε να οπτικοποιούνται από τη γλαφυρή αφήγηση) οι ιστορίες δύο γυναικών της εποχής του Μεσοπολέμου, αλλά δεν είναι. Γιατί μαζί τους ξετυλίγεται το κουβάρι των ηθών, των παραδόσεων, του τρόπου ζωής της Ελλάδας εκείνης της εποχής. Αντιλήψεις, στερεότυπα, ταμπού, έρχονται στο φως μέσα από την περίεργα χαρισματική πένα του Ταχτσή και τη σκηνοθεσία Φασουλή. Απορίας άξιο πως μπορείς να χωρέσεις ένα τέτοιο έργο ακόμα και σε 4 ώρες.

Μετά το τέλος της παράστασης (και με τις σαφείς αναφορές στην ομοφυλοφιλία και την παρενδυσία του Ταχτσή) δε μπορείς να μην αναρωτηθείς τι υπήρχε στο μυαλό αυτού του ανθρώπου. Διαβάζοντας διάφορα στοιχεία για τη βιογραφία του δε μπορώ να καταλήξω κάπου. Ο Ταχτσής απολάμβανε τα βράδια στις πιάτσες όπως απολάμβανε και να τσακώνεται με τις άλλες τραβεστί. Κάποιοι αποδίδουν τη συμπεριφορά του αυτή στο προβληματικό του οικογενειακό περιβάλλον : ένας πατέρας μέθυσος, μία μάνα ατίθαση, μία γιαγιά με τεράστια αδυναμία στα αγόρια. Η μη άμεση αποδοχή του τον έκανε και παραπάνω εριστικό απότι ήταν. Αρκούν όλα αυτά για να συνθέσουν ένα άτομο με το χαρακτήρα του Ταχτσή;

Αναπάντητο ερώτημα όπως και αναπάντητο μένει και το αίνιγμα της δολοφονίας του. Κάποιοι λένε πως τον δολοφόνησε ο τελευταίος του πελάτης επειδή κατάλαβε πως ήταν γυναίκα. Άλλοι λένε πως ο Ταχτσής είχε ξεκινήσει να γράφει το δεύτερο μυθιστόρημά του, ώστε να μην τον πουν "συγγραφέα του ενός βιβλίου", και στο οποίο θα αποκάλυπτε μυστικά για ονόματα της υψηλής αθηναϊκής κοινωνίας.

Φήμες ή πραγματικότητα; Χαρισματικός και παρεξηγημένος ή υπερτιμημένος και αθεράπευτα εγωιστής; Ερωτήματα που μάλλον δε σηκώνουν μονόπλευρες απαντήσεις. Προσωπικά πάντως ευχαριστήθηκα την παράσταση :) Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους!

Σχέσεις από απόσταση

2010-01-04T04:15:00.000+02:00

Όχι δεν αλλάζω πόλη (ακόμα) ούτε εγώ, ούτε το πιπίνι. Αλλά τελευταία με απασχολεί το θέμα. Παλιότερα είχα σαφή άποψη και ήμουν κάθετος. ΟΧΙ. Σα του Μεταξά. Ηρωικό και παθιασμένο. Πως μπορείς να αντέξεις όταν ο άλλος είναι χιλιόμετρα μακρυά σου, δε ζεις την καθημερινότητά του, περιμένεις με μια ελπίδα, μια λαχτάρα, μια προσδοκία.. Εγώ τουλάχιστον δε θα μπορούσα.

Η μόνη περίπτωση που θα δικαιολογούσα μια ευκαιρία σε μια τέτοια σχέση, είναι εφόσον είσαι πολύ ερωτευμένος με τον άλλο ή υπάρχει μια προοπτική η απόσταση να μηδενιστεί σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Π.χ. μια θητεία. Τότε και εφόσον όλοι οι εμπλεκόμενοι είναι διατεθειμένοι υπάρχει ένα μέλλον. Δύσκολο μεν, κατορθωτό δε.

Παρόλα αυτά τις προάλλες κάποιος με ~2 χρόνια σχέση μου έθεσε το ερώτημα : "Τι και αν αυτή η προοπτική επανένωσης είναι μετά από 2 τουλάχιστον χρόνια;" Αντέχεις να περιμένεις για να μην πετάξεις μία σοβαρή σχέση ή το διαλύεις και βλέπεις;

Που βέβαια, "το διαλύω και βλέπω", είναι κάτι το σχετικό και ανάλογα με τις περιπτώσεις μπορεί και να μην είναι πρακτικά εφαρμοστέο. Διότι, πως κόβεις μαχαίρι την επαφή με κάποιον που αποτελούσε το άλλο σου μισό; Και αν μένεις σε αυτή την "εικονική σχέση" επειδή δεν έχεις κάτι άλλο ή επειδή έχεις τη σιγουριά; Ερωτήματα που αν μπορούσα να δώσω απάντηση θα είχα λύσει και τα προβλήματα καλών μου φίλων.

Και επειδή κάποιος από αυτούς τους φίλους με ρώτησε τι θα έκανα εγώ, και αφού είχα ρητορεύσει με βάση όλα τα παραπάνω, δε μπόρεσα να αρνηθώ την απάντηση, με ρητορική ερώτηση όμως : Αν νιώθεις και ξέρεις και θέλεις αυτός ο άλλος να είναι όλη σου η ζωή, πως μπορείς να χωρίσεις από κάτι που έχει γίνει κομμάτι σου; Το πρόβλημα υπάρχει αν τα καταλάβεις όλα αυτά αργότερα. Αλλά ποτέ δεν είναι αργά. Η αγάπη κρατάει μια ζωή. Πως μπορείς να πάψεις να πιστεύεις στο ότι δε θα νικήσει στο τέλος;

Πρώτη δημοσίευση για το 2010. Καλή χρονιά σε όλους με την ευχή να γεφυρώσουμε και άλλο τις αποστάσεις μεταξύ μας :)

Bye Bye 2009

2009-12-27T20:13:00.000+02:00

Τις φετινές γιορτές κατά έναν διαβολικό τρόπο οι πιο κοντινοί μου άνθρωποι έλειπαν από την Αθήνα. Δε χαλάστηκα τόσο πολύ μιας και ομολογώ δεν έπιασα (ακόμα) το christmas spirit, αυτό το καταναγκαστικό που πρέπει να γιορτάσουμε, να χαρούμε, να μεθύσουμε και άλλα "να να να". Αρκέστηκα στο να ξεκουραστώ.

Έχοντας κουραστεί από την ξεκούραση, άρχισα τις βόλτες στην (ακόμα) κατάμεστη Αθήνα. Μία βραδιά στο scape(με τραβολόγησαν, εγώ δεν ήθελα πάλι), ένα μεσημεριανό στην "Κανέλλα" (by the way, έχει τσιμπήσει τις τιμές αρκετά), ένα πέρασμα από το μουσείο Μπενάκη για να δεις την έκθεση με έργα του Τσαρούχη (είναι φοβερή αυτή η εμμονή του με τους ναύτες). Έντονες στιγμές, όπως μάλλον και όλο το 2009 για μένα.

Πάντα πίστευα πως καθετί σε κάθε χρονιά συμβαίνει για κάποιο λόγο και στο χέρι μας είναι να το βάλουμε στο σάκο των εμπειριών και να το αξιοποιήσουμε στο μέλλον. Παρόλα αυτά, δε μπορώ να παραλείψω πως για μένα το 2009 ήταν μια χρονιά που μου έμαθε κάτι βασικό, κάτι που δε μπορώ να το μεταδώσω, απλά μπορώ να το νιώσω. Ν αγαπώ και ν αγαπιέμαι, πέρα και πάνω από ορισμούς και περιορισμούς.

Τελευταίο post για το 2009, θα τα ξαναπούμε με το νέο χρόνο (μεθαύριο πάω για Πρωτοχρονιά στα πάτρια εδάφη). Εύχομαι σε όλους ευτυχισμένο 2010 με αγάπη, γέλιο και πάνω απ όλα υγεία!

The big x-mas event 2009

2009-12-20T19:41:00.000+02:00

Το φετινό gathering είχε κάτι από Σκανδιναβία. Εξ ου και οι συνταγές για νορβηγικά μπισκότα που βλέπετε στο 1ο βίδεο.

Ακολουθεί το βίντεο των φετινών στολιδιών που καταλήγει με ένα... αγωνιστικό μήνυμα! Και του χρόνου!

Πολλά ευχαριστώ στους παρόντες στο στολισμό (bloggers και μη).
Πολλά ευχαριστώ σε αυτούς που δε μπόρεσαν να έρθουν αλλά η σκέψη τους ήταν μαζί μας.
Πολλά ευχαριστώ στον director και creator των βίδεο Good-As-You
Πολλά ευχαριστώ στον host των βίδεο G-Spot-Unveiled

Παναγιώτης Ταχτσίδης

2009-12-17T13:10:00.000+02:00

Γιατί μπορεί η ΑΕΚ να βρίσκεται κάπου στη μέση της βαθμολογίας, απέχοντας 15 βαθμούς από τον πρώτο Ολυμπιακό, αλλά δεν παύει να βγάζει τέτοια στολίδια (όχι χριστουγεννιάτικα). Ο Παναγιώτης γεννήθηκε το 1991(!) στο Ναύπλιο και έχει ύψος 191 εκατοστά (ύψος είπα συγκεντρώσου). Απολαύστε ελεύθερα...

Coming up next :

- Χριστουγεννιάτικες συνταγές από bloggers

- Ο φετινός στολισμός του δέντρου

Το πρόβλημα της αγάπης

2009-12-12T18:50:00.009+02:00

Τις προάλλες είδαμε με το πιπίνι το "500 μέρες με τη Σάμερ", μια ταινία από τις κλασσικές που "ένα αγόρι γνωρίζει ένα κορίτσι και μπλα μπλα μπλα", μόνο που δεν πρόκειται για ιστορία αγάπης, όπως εξάλλου προειδοποιεί και ο αφηγητής από την αρχή. Το γιατί, το καταλαβαίνεις κατά τη διάρκεια της προβολής, καθώς η ταινία προσπαθεί να ξεπεράσει τα κλισέ των κλασσικών ταινιών του είδους και μάλλον το καταφέρνει.

Στον απόηχο της ταινίας δε μπορείς να μην αναρωτηθείς για τη δύναμη της τύχης και της σύμπτωσης, της μοίρας και του πεπρωμένου. Οι σχέσεις συμβαίνουν γιατί τυχαίνουν ή γιατί είναι γραφτό να γίνει έτσι; Είναι τότε που αναρωτιέσαι "τι θα γινόταν αν" και που αν κοιτάξεις αναδρομικά όλα τα αν που σου έρχονται στο μυαλό δε σου φτάνει ένα post για να τα απαριθμήσεις.

Και όλα αυτά για να καταλήξεις τελικά στο υπέρτατο ερώτημα-πρόβλημα όλων των εποχών για το πότε τελικά υπάρχει αγάπη και πως τελικά την ορίζεις. Και που φυσικά, για να είσαι σωστός, δεν πρέπει καν να μπεις στη διαδικασία να προχωρήσεις. Πως άλλωστε να ορίσεις την αγάπη; Σε ποια της μορφή;

Ίσως κάποτε πλησιάζεις την έννοιά της, όταν το μοναδικό μέρος που νιώθεις ο εαυτός σου είναι δίπλα σε εκείνον ή σε εκείνη ακούγοντας απλά μια αναπνοή και όταν φοβάσαι πως θα το χάσεις και τίποτα δε θα είναι ξανά το ίδιο.

1

2009-12-04T10:58:00.000+02:00

1 χρόνο μετά...

...εξακολουθώ να χαμογελάω σαν ηλίθιος όταν σε κοιτάω το πρωί να κοιμάσαι (και όλα αυτά γιατί κοιμάμαι πρώτος και συνήθως ξυπνάω και πρώτος) και μπορεί να μην έχω ορατά σημάδια (όπως πέρσι), σίγουρα όμως έχεις σημαδέψει τη ζωή μου ;-)

...και θα συνεχίσεις!

Ξημέρωσε Κυριακή

2009-11-29T13:39:00.007+02:00

Χτες ήταν Σάββατο βράδυ και το πιπίνι κανόνισε να βγει με κάτι φίλους του. Μικρά παιδιά, πήγαν σε ένα κρασομάγαζο στο Θησείο, οπότε δε θα βρισκόμασταν το βράδυ. Εμένα μου είπαν 2 φίλοι, ο Α και ο Β (έτσι αρχίζουν τα ονόματά τους, δεν τους είπα Α και Β από την αλφαβήτα), να πάμε scape (το club). Οι Α και Β είναι ζευγάρι και το Φλεβάρη θα κλείσουν 2 χρόνια. Γνωριστήκαμε στα γενέθλια του γκόμενου ενός πολύ καλού μου φίλου. Κάνουμε καλή παρέα μάλλον, γιατί είναι καλά παιδιά, γιατί ψιλοταιριάζουν τα χνώτα μας και γιατί είμαι και εγώ ζευγάρι με το πιπίνι. Το τελευταίο το λέω γιατί έχουμε τη δυνατότητα να συζητάμε τις μεταβάσεις από την εργένικη ζωή στη ζευγαροκατάσταση, που ήταν και από τους κύριους λόγους που την περασμένη Κυριακή είχαμε πει να πάμε σε club. Και να μασταν λοιπόν!

Αυτό που πάντα μου άρεσε στο Γκάζι (βέβαια μιλάμε κυρίως για την προ μετρό εποχή, που οι δρόμοι ήταν σκοτεινοί), είναι ότι περπατώντας στους γνωστούς δρόμους μεταξύ των δικών μας μαγαζιών μπορεί να συναντήσεις μέχρι και τη Βανδή (που λέει ο λόγος). Εξηγούμαι : Καθώς περπατούσαμε από το μετρό στο scape έπεσα πάνω στο Ν και στον Χ τους οποίους και κάλεσα στο scape και ήρθανε. Ομολογώ πως δεν είχαν αλλάξει πολλά από την τελευταία φορά που πήγα (κατά Σεπτέμβρη μεριά). Η προσθήκη ενός όμορφου μπάρμαν, που καθώς προχώρησε η ώρα έβγαλε και τη μπλούζα του (αλλά μάλλον είχε λόρδωση) δεν πιάνεται σαν προσθήκη αν και ο Α πρόσεξε πως άλλαξαν τα φωτορυθμικά. Για λίγο χάθηκα στη γλυκειά μέθη της νυχτερινής αχαλίνωτης διασκέδασης. Θυμήθηκα τους παλιούς καιρούς που η βραδινή έξοδος στα γνωστά κλάμπια ήταν αυτοσκοπός. Είδα και τους Ν και Χ να μπαίνουν και θυμήθηκα που μαζί κάποτε οργώναμε τα μαγαζιά του Γκαζίου. Είδα και 2-3 γνωστές φάτσες και εντάξει, ένιωσα πως δεν είχα χάσει όλη την παλιά μου ταυτότητα.

Με τον Α σχολιάσαμε αρκετές φορές γιατί πριν όχι πολλά χρόνια είχαμε αυτή τη μανία. Δε βρήκαμε σαφή απάντηση. Καταλήξαμε όμως στο ότι η ζευγαροκατάσταση μας έχει οδηγήσει αργά αργά σε άλλον τρόπο ζωής. Δεν είχε άδικο. Καθώς περπατούσα σπίτι από τον ηλεκτρικό (διότι οι ταρίφες έχουν φτάσει στα ύψη) σκεφτόμουν αυτή την αλλαγή τρόπου ζωής.

Μπαίνουμε σε λούκι άμα ζευγαρώσουμε; Κάνουμε αλλαγές επειδή τις θέλουμε ή επειδή δε γίνεται αλλιώς; Δεν κατάφερα να δώσω απάντηση παρά μόνο όταν ξάπλωσα στο κρεβάτι μου και είδα τις πιζαμούλες και τις παντοφλίτσες του πιπινιού. Είχα πειστεί για την απάντησή μου, οπότε και έκλεισα τα μάτια μου ήρεμος. Έξω ξημέρωνε Κυριακή (και η ζωή ήταν πιο όμορφη από ποτέ)

Θα στολίσουμε και φέτος δέντρο λέμε...

2009-11-25T21:01:00.000+02:00

Οι μυημένοι στο blog (αλλά και στο blogging) ξέρουν. Οι υπόλοιποι ευκαιρία να το μάθουν. Μπορεί να αργήσαμε λιγάκι φέτος, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να μη στολίζαμε δέντρο...

Την ιστορία την ξέρετε. Ο καθένας παίρνει το προσωπικό του στολίδι (και ότι άλλο έχει ευχαρίστηση) και το Σάββατο 5/12 η πιο υπέροχη παρέα σας περιμένει να στολίσετε το πιο υπέροχο δέντρο (άντε και να προλάβουμε το Νικήτα).

Όποιος θέλει να συμμετάσχει στο στολισμό, στέλνει email και του δίνω λεπτομέρειες... Spread the news :)

Περίεργα συναισθήματα

2009-11-21T17:48:00.001+02:00

"...Και τότε, κάτι συνέβη.
Κάτι που είναι δύσκολο
να περιγράψει κανείς.
Όπως καθόμουν εκεί, μόνη, μακριά
από το σπίτι μου, τη δουλειά μου...
...και όλους τους ανθρώπους
που ήξερα,...
...με κατέλαβε
ένα συναίσθημα.
Ήταν σαν να
θυμόμουν κάτι...
...το οποίο όμως ποτέ δεν ήξερα,
αλλά το περίμενα μια ζωή.
Αλλά δεν ήξερα τι ήταν.
Ίσως ήταν κάτι
που είχα ξεχάσει.
Ή ίσως κάτι που μου διέφευγε
όλη μου τη ζωή.
Μπορώ να σας πω...
...ότι την ίδια στιγμή
ένοιωσα...
...και χαρά
και θλίψη.
Αλλά όχι μεγάλη θλίψη.
Επειδή ένοιωσα
ζωντανή.
Ναι, ζωντανή."

Από την τελευταία ιστορία του ["Paris Je t'aime"]

Αφιερωμένο σε όλους εκείνους που προσπαθούν να κατανοήσουν τα ακατανόητα συναισθήματά τους

Γράμμα ενός αγοριού

2009-11-17T20:57:00.002+02:00

Τις προάλλες δέχτηκα το παρακάτω email. Προσπάθησα να απαντήσω. Όσες φορές και αν το έκανα, άλλες τόσες φορές πάτησα και το backspace. Με τη σύμφωνη γνώμη του αποστολέα, το δημοσιεύω εδώ. Για να ζητήσω και τη δική σας γνώμη :)

Αγαπητό προφυλακτικό,

Παίρνω το θάρρος να σου γράψω αυτό το mail, χωρίς ακριβώς να έχω ιδιαίτερο λόγο, χωρίς ακριβώς να ξέρω τι να περιμένω, χωρίς ακριβώς να ζητάω κάτι. Απλά διαβάζοντας σε από την αρχή, κατάλαβα πως σε κάποιες περιπτώσεις έχεις περάσει και εσύ βιώματα παρόμοια με τα δικά μου. Βέβαια τώρα μάλλον βρίσκεσαι σε άλλη φάση, αλλά δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό. Είμαι στα 20 μου και είμαι γκέι. Δεν έχω κανένα gay φίλο και κανένας δεν ξέρει για μένα. Πάντα είχα την απορία : Γιατί επειδή είμαι γκέι πρέπει να πηγαίνω σε γκέι μαγαζιά; Γιατί πρέπει να ξέρω απέξω όλα τα προγράμματα των μαγαζιών αυτών; Τα events που έχουν, ποιες μέρες έχουν special guests; Γιατί οι gay+lesbian στήλες γράφουν με θέμα αυτά τα μαγαζιά; Δεν έχω κανένα πρόβλημα, εξάλλου συνειδητά δεν πηγαίνω ποτέ σε αυτά τα μαγαζιά, αλλά γιατί γιαυτό το λόγο πρέπει να θεωρούμαι διαφορετικός; Γιατί πρέπει να μπαίνουμε από μόνοι μας στο περιθώριο;

Δεν περιμένω να μου απαντήσεις. Εξάλλου και εσύ απ'ότι έχω καταλάβει βγαίνεις σε τέτοια μαγαζιά. Απλά, σκέφτομαι, και φαντάζομαι και εσύ ίσως το έχεις σκεφτεί, ότι όλοι μας κάποτε αποφασίσαμε ότι είμαστε γκέι. Το δεχτήκαμε. Διαβάζοντας λοιπόν μία gay στήλη, γιατί πρέπει να δω όλες τις εκδηλώσεις της κοινότητας; Μήπως γιατί μόνο γιαυτό κάνουμε; Θα προτιμούσα να δω κάτι πιο ανθρώπινο, κάτι που να μπορέσει να με βοηθήσει στα πρώτα μου βήματα στο "χώρο" αυτό (Και μόνο η χρήση της έκφρασης "στο χώρο" με αηδιάζει).

Φοβάμαι μήπως ανήκω σε κάποια άλλη κάστα gay, που δεν του αρέσει να πηγαίνει σε gay clubs, που δεν του αρέσει να κάνει ξεπέτες, που του αρέσει το ποδόσφαιρο, που, που, που... Δεν ανησυχώ για κάτι. Φαντάζομαι πως κάποια στιγμή θα βρω το δρόμο μου και εγώ. Όπως όλοι. Απλά γιατί να πρέπει να περάσω αυτή τη διαδικασία; Μόνος;

Το ομοφυλόφιλο ασχημόπαπο

Intermission

2009-11-12T17:15:00.000+02:00

Όπως καταλάβατε (ή γνωρίζατε), έλειπα σε ταξίδι γιαυτό και το blog είχε αφεθεί στη μοίρα του. Σύντομα όμως επιστρέφω κοντά σας. Πάρτε και ένα hint από το ταξίδι ;-)

Καταγραφή

2009-10-21T23:53:00.000+03:00

Οι στιγμές που τσακωνόμαστε και η αμηχανία που έχω μετά, συγκρίνεται με την αμηχανία που είχα τις πρώτες μου φορές. Δε μου αρέσει να τσακωνόμαστε. Πάντα όταν τσακώνομαι με κάποιον που αγαπώ, τρέχω να το διορθώσω. Μπορεί έτσι να φανεί ότι εγώ φταίω(χωρίς να ισχύει πάντα), αλλά δε με νοιάζει.. θα κάνω οτιδήποτε για να είσαι ξανά χαρούμενος, να μη νιώθεις ότι δεν είμαστε καλά, να αισθάνεσαι την ίδια ευτυχία που νιώθεις όταν με πειράζεις, και μετά χαμογελάς χωρίς να μπορείς να σταματήσεις. Θέλω να μπορώ να διορθώσω τα πάντα. Όσο μου το επιτρέπεις, εγώ θα είμαι καλά... :)

Νίκος Ζήσης

2009-10-12T01:15:00.001+03:00

Παιδί της γενιάς του 83 (ξέρετε η τιμημένη χρονιά που εντελώς συμπτωματικά γέννησε και μένα). Μικρός θυμάμαι που έπαιζε στην ΑΕΚ. Όταν μεγάλωσε λίγο και ομόρφυνε, έπαιξε στην Ιταλία (Μπενετόν) για να καταλήξει αργότερα στην ΤΣΣΚΑ(διαβάστε το σωστά) Μόσχας. (εξ ου και τα χοντρά μπουφανάκια). Φέτος έμαθα πως θα παίξει στην ιταλική Σιένα. Όσοι βλέπατε Eurobasket φέτος θα τον θυμάστε που πανηγύριζε την 3η θέση μαζί με τα άλλα παιδιά.

Διατηρεί και ιστολόγιο, απλά το ανανεώνει με ρυθμούς χαμηλότερους και από αυτούς του revqueer.

[Εδώ με την έτερη αγάπη του ελληνικού μπάσκετ Βασίλη Σπανούλη, δεν είναι cute?]

Εκλογές nightmare

2009-10-01T12:45:00.005+03:00

Είχα αποφασίσει να μην ασχοληθώ με τις εκλογές φέτος, αλλά δυστυχώς δε μ αφήνουν. Διότι όπως και να το κάνουμε είναι τουλάχιστον τρομακτικό εκεί που κάθεσαι αμέριμνος και προσπαθείς να τελειώσεις μια δουλίτσα, ψιλονυστάζεις όπως πάντα και ταυτόχρονα σκέφτεσαι ότι έχεις να βάλεις 2 πλυντήρια, να σου έρχεται SMS με αποστολέα DORABAK (στην αρχή μου θύμισε όνομα πορνοστάρ, μάλλον επειδή έκανα συνειρμούς με τη λέξη bak) και να ξεκινάει με τις λέξεις " ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΖΗΤΩ ...". Διότι προς στιγμήν όντως πίστευα ότι κάποιος πορνοστάρ κάτι θα μου ζητήσει την Κυριακή (και είμαστε και δεσμευμένα παιδιά), μετά πίστευα ότι θέλει κάποιο Σταύρο, αλλά εγώ Σταύρο δεν έχω διαθέσιμο (για την ακρίβεια ποτέ δεν είχα γκομενάκι Σταύρο) αλλά τελικά η αλήθεια έλαμψε (όπως βλέπετε στο SMS).
Δε θα τολμήσω να σκεφτώ που με βρήκε η Ντόρα. Μετά τους αναπτήρες (απολαυστικό post από τον gsus), πήρε σβάρνα και τα κινητά.

Νύχτες πρεμιέρας : Στρέλλα

2009-09-22T22:11:00.001+03:00

Τι μου άρεσε στη χτεσινή πρεμιέρα της Στρέλλας στις ελληνικές αίθουσες :
* Ότι η αίθουσα ήταν γεμάτη gay
* Ότι ήταν και ο Χρανιώτης (μα πόσο όμορφος είναι;)
* Ότι ατάκες και στιγμές της ταινίας, ήταν ατάκες και στιγμές που έχουμε ζήσει στη ΛΟΑΤ κοινότητα.
* Ότι τέτοιες στιγμές όμως είναι άγνωστες στο ευρύ κοινό που ως γνωστό έχουν τα πλέον λανθασμένα πρότυπα
* Ότι υπάρχουν άνθρωποι σαν το Κούτρα που ασχολούνται με το ελληνικό queer σινεμά
* Ότι παρότι ήμουν κουρασμένος η ταινία δε κούρασε (περισσότερο) και την είδα ευχάριστα μέχρι τέλους
Να τη δείτε!

Michael Ballack (μα τι μπάλα...)

2009-09-19T00:35:00.000+03:00

Αυτή τη φορά απευθυνόμαστε στη γερμανική αγορά για να πετύχουμε το εξής συλλεκτικό γερμανικό κομμάτι ηλικίας 33 χρόνων. Όπως καταλαβαίνετε (οι φωτογραφίες που κατάφερα έπειτα από αρκετό κόπο λόγω των νέων ρυθμίσεων του blogspot να ναεβάσω είναι αποκαλυπτικές) φαίνεται πως ο Μιχαλάκης έχει κάποια Χ προσόντα. Ποτέ δεν ξέρεις βέβαια... Wunderbar!

Όχι, δεν έχω τίτλο

2009-09-09T17:20:00.002+03:00

Για ότι θυμίζει στον καθένα αυτό το τραγούδι(για μένα τρυφερές στιγμές σε μια παραλία) και για την πεποίθηση πως ο χειμώνας που έρχεται θα είναι εξίσου ενδιαφέρων με τον περσινό

Τι θα ζαχαρώσεις φέτος στην τηλεόραση

2009-09-03T23:20:00.000+03:00

Τώρα και εσύ μην περιμένεις πολλά. Αφενός γνωρίζεις πως τα ελληνικά σίριαλ έχουν πιάσει πάτο (διόρθωση, αυτό που είναι κάτω από τον πάτο εννοώ, αλλά δεν ξέρω πως λέγεται), αφετέρου μας χτύπησε και η οικονομική κρίση. Μία σύντομη επισκόπηση των κυριότερων τεκνών (εεε, σειρών ήθελα να πω) ακολουθεί. Κάντε και τις αντίστοιχες υπενθυμίσεις από το περσινό post και είστε ΟΚ:

Στο MEGA συνεχίζονται για 280η χρονιά οι "Θανάσιμες Πεθερές", μαζί με την "Πολυκατοικία", το "LAPD" και το "Λάκη το Γλυκούλη". Και τώρα που είπα "Λάκη", σας θυμίζω πως εκεί παίζει το τεκνό Δημήτρης Λιακόπουλος με τον οποίο πρόσφατα συνταξίδεψα και έχω να μαρτυρήσω (πως εκτός του ότι είναι ερωτευμένος μαζί μου) όλο για γκόμενες μιλούσε μαζί με ένα κάγκουρα που είχε για παρέα. So str8..

Για φέτος θα πάει και η σειρά "Τέσσερις" του Χριστόφορα Παπακαλιάτη (εκτός αν ξανα-αναβληθεί ή αν τσακωθούν οι συντελεστές ή δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να συμβεί).

Μην ξεχάσετε να τσεκάρετε τη δουλειά της Μυρτώς Κοντοβά aka "Μίλα μου βρώμικα". Ότι έχει να κάνει με Athens Voice το στηρίζουμε σε αυτό το blog (για ευνόητους λόγους που οι φανατικοί αναγνώστες γνωρίζετε).

Επίσης, μην ξεχάσετε να ρίξετε κανά βλέφαρο στη νέα δουλειά του Αλέξανδρου Ρήγα με τη Χρύσα Ρώπα και το Σάκη Μπουλά.

Ναι ξέρω, πως μέχρι τώρα το MEGA δεν έχει κανένα νέο τεκνό αλλά τι να κάνουμε? Έτσι είναι η ζωή (και τα σίριαλ). Στον ΑΝΤ1 περιμένω να δω το δραματικό δίδυμο Καραμίχου-Σολωμού στη σειρά "Ονειροπαγίδα" που για κάποιο λόγο φοβάμαι πως θα εξελιχτεί σε ποντικοπαγίδα και θα αποτύχει παταγωδώς παρασύροντας και τους πρωταγωνιστές που τόσο αγαπώ (για διαφορετικούς λόγους τη Μαρία και για διαφορετικούς το Γιώργο).

Ο Αντώνης Φραγκάκης θα πρωταγωνιστήσει ως φαίνεται στο καθημερινό σήριαλ "Κάρμα" (δεν ξέρω κατά πόσον θα εμπλέξουν και βουδιστικά πράματα αλλά δε το νομίζω εκτός αν δουν πως πιάνουν πάτο).

Ο Χάρης Ρώμας επιστρέφει και αυτός (στον ΑΝΤ1 σταθερά) με ένα σήριαλ που θα λέγεται "Dr.Ρούλης" (είχαμε το Λάκη, τώρα έχουμε και το Ρούλη) όπου έχει περιμαζέψει και το νεαρό (και ελάχιστα ταλαντούχο) Θεοχάρη Ιωαννίδη (ναι αυτόν που αντικατέστησε το σώμα-Βλάχο στους λατρεμένους γείτονες).

Ας κάνουμε και μία μνεία στο Γιώργο Πυρπασόπουλο και στο Μέμο Μπεγνή που θα παίξουν στη σειρά "Ελεύθερος και Ωραίος" (μη με ρωτήσετε ποιος είναι ο ένας και ποιος ο άλλος).

Μετά την επιτυχία της "Πολυκατοικίας" τα κανάλια ετοιμάζουν σωρία διασκευών πετυχημένων ξένων σειρών. Πολύ φοβάμαι όμως ότι πολλές δε θα βρουν τη θέση τους στην καρδιά του τηλεοπτικού κοινού (πρέπει επιτέλους να πείσω τη μαμά μου να πάψει να ανήκει σε αυτή την κατηγορία).

Η ΝΕΤ πιστή στην ποιότητα θα μεταφέρει το μυθιστόρημα του Καραγάτση "Μεγάλη χίμαιρα" αλλά δε νομίζω να περιμένει μεγάλες τηλεθεάσεις. Εξάλλου, μην ξεχνάμε πως το μεγάλο μέρους του κοινού που βλέπει τηλεόραση δε θα εκτιμήσει μια τέτοια μεταφορά (έχουμε και παραδείγματα στο παρελθόν, μη θυμηθώ πως θάψαν την "Αίθουσα του Θρόνου" και βλέπαν τον Παρτσαλάκη και τον Ακάλυπτο).

Όπως καταλαβαίνετε θολό και φέτος το τοπίο. Για να μην ξεχνιόμαστε, από ξένες σειρές πρεμιέρες :

Fringe 17/9, Heroes (ναι θα παιχτούν και άλλα επεισόδια) και Big Bang Theory (ftw Sheldon) 21/9, Desperate Housewives 27/9. Ας μη θυμηθώ πως το Lost θα παιχτεί του χρόνου (κυριολεκτικά) και συγχυστώ... Στο καλό... Συγχύστηκα... Πάω να χαλαρώσω :)

Ήταν όλοι εκεί

2009-08-31T20:34:00.006+03:00

Ο μεσημεριανός ήλιος με βαρούσε κατακούτελα. Ότι ένιωθα δυσφορία μπορώ να το πω. Μα έπρεπε. Εξάλλου τα είχαν καταφέροι όλοι. Σχεδόν όλοι.

Ο Στέφανος. Μπορεί να πνιγόταν στη δουλειά, μπορεί αύριο να έφευγε επαγγελματικό ταξίδι αλλά ξέκλεψε χρόνο. Είχε επιλέξει την καριέρα του παραμελώντας τους φίλους του και την προσωπική του ζωή. Θυμάμαι ακόμη πριν κάποιους μήνες που τον είδα τυχαία σε ένα μπαράκι να τα πίνει με κάτι συναδέλφους του. Χαιρετηθήκαμε τυπικά. Με σύστησε αλλά κατάλαβα πως ένιωθε άβολα και τον άφησα. Όμως σήμερα τα κατάφερε.

Ο Μάνος. Όχι μόνος. Με τη σταθερή του σχέση εδώ και πολλά-πολλά χρόνια. Δεν ξέρω αν η σχέση του ήθελε να έρθει αλλά ο Μάνος δε θα μπορούσε να το χάσει. Ήταν πάντα εκεί στις δύσκολες στιγμές της παρέας και δε μπορούσε να λείπει ούτε σήμερα.

Ο Σωτήρης. Ήρθε με το πρωινό αεροπλάνο. Δεν ξέρω τι δικαιολογία βρήκε να πει αλλά δε με νοιάζει και πολύ. Εξάλλου όλοι του σταθήκαμε όταν είχε προβλήματα με το σπίτι του. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί εξακολουθούσε να μένει εκεί. Χαίρομαι που είναι εδώ τώρα.

Μαζί τους και εγώ. Είχαμε έρθει όλοι στο κάλεσμα του Φίλιππου. Για χάρη εκείνου του παλιού καλού καιρού. Που γλεντούσαμε μαζί. Νέοι, χωρίς πολλές έγνοιες. Τώρα φτάσαμε τα 60 και ο καθένας τράβηξε το δρόμο του. Κανείς όμως δεν ξέχασε τον άλλο. Τα ταξίδια, τα club, τα ξενύχτια, τα προβλήματα. Την κοινή αυτή πορεία.

Αφαιρέθηκα για λίγο σκεφτόμενος εκείνα τα ανέμελα χρόνια. Επανήλθα στην πραγματικότητα όταν άνοιξαν το φέρετρο του Φίλιππου για το τελευταίο αντίο. Χάρηκα όμως. Όχι για το Φίλιππο, που ήταν ο τελευταίος από την παρέα που μιλούσαμε τακτικά, αλλά γιατί έστω και τώρα κάτω από αυτές τις συνθήκες βρεθήκαμε όλοι μαζί ξανά. Θυμήθηκα τότε τα λόγια του Φίλιππου : "Δε φοβάμαι να γεράσω. Δε φοβάμαι το θάνατο. Φοβάμαι απλά μη μείνω μόνος."

-------------------------------------------------------------------------------

Το παραπάνω γράφτηκε υπό άλλες συνθήκες και υπό άλλη ψυχολογία. Δημοσιεύεται τώρα, με αφορμή μία συζήτηση που είχα πρόσφατα με φίλους για το πως θα είμαστε όταν γεράσουμε. Τροφή για προβληματισμό. Νέα σεζόν ξεκινά με νέο look για το ταλαίπωρο blog. Καλό φθινόπωρο να έχουμε...

Καθημερινότητα #2

2009-08-25T22:25:00.000+03:00

# Τις τελευταίες μέρες το πιπίνι έχει ένα πόνο στο λαιμό. Όχι δεν έχει τη νέα γρίπη (ακόμα), διότι άμα την είχε θα την είχα και εγώ. Εξαιτίας του πονόλαιμου λοιπόν δε μου μιλάει αλλά μου γράφει σε χαρτάκια ότι θέλει και περιμένει να καλυτερέψει. Και καλά όταν είμαστε σπίτι, αλλά όταν είμαστε έξω οι άνθρωποι με βλέπουν να μιλάω μόνος μου και πρέπει να σοκάρονται. Λιγότερο όμως απόσο αν φιλιόμασταν στην πλατεία Συντάγματος, οπότε είμαστε cool. 3 μέρες μιλάω μόνος μου και συνεχίζουμε (αύριο θα πάει σε ΩΡΛ και εγώ σε ψυχολόγο γιατί μετά από τόση μονόπλευρη ομιλία οδηγούμαι στην παράνοια).

# Εξαιτίας του πονόλαιμου (πάντα) και της αντιβίωσης, το πιπίνι έχει τάσεις να κοιμάται νωρίς, εν αντιθέσει με μένα που (κατάλοιπο των καλοκαιρινών διακοπών) με πιάνει ύπνος αργά. Τουλάχιστον έχω την ευκαιρία να τον παρατηρώ όπως κοιμάται. Είναι τόσο ήσυχος και ήρεμος (ε, εντάξει καμιά φορά μπορεί να φάω κανά χέρι αλλά ελεγχόμενα). Προσπαθώ να παρατηρώ κάθε γωνία του προσώπου του και να την αποθηκεύω στην εικόνα του που έχω στο μυαλό μου. Εκείνες τις μικρές ελίτσες, εκείνες τις 1-2 τριχούλες-γένια στο πρόσωπο που βγαίνουν ξέχωρα, τα σγουρά μαλλάκια του. Πλησιάζω πιο κοντά για να κρατήσω κάθε λεπτομέρεια. Συνιστώ να μου προτείνετε κάτι για να με παίρνει ο ύπνος πιο εύκολα γιατί με βλέπω αφενός με μαύρους κύκλους, αφετέρου να σας κουράζω με αναλυτικές περιγραφές των φρυδιών του πιπινιού.

# Ο Αύγουστος μπορεί να τελειώνει αλλά βρίσκομαι ακόμα σε μία διάθεση ραστώνης, ραθυμίας, ρακενδυσίας και άλλων λέξεων από ρα- (και όχι μόνο). Θέλω απλά να κάθομαι ολημερίς (αλλά δε γίνεται). Πότε θα ξεκουραστούμε ξανά; Θέλουμε καθισιό εδώ και τώρα... Είστε μαζί μου;

Post-holiday Post

2009-08-19T13:58:00.001+03:00

Ομολογώ πως υπήρχαν στιγμές που σκεφτόμουν τι θα γράψω στο πρώτο αυτό post μετά τις καλοκαιρινές διακοπές. Σκεφτόμουν να γράψω κάτι για το πιπίνι αλλά όλο γιαυτό γράφω, αφήστε που καμιά φορά μπαίνει στο blog, οπότε θα τα διαβάσει θα το πάρει πάνω του. Σκεφτόμουν να σας βάλω μερικές φωτογραφίες αλλά και αυτές σκέτες (αν δεν είναι γυμνές) κουράζουν, οπότε πάλι το απέρριψα σαν ιδέα. Σκεφτόμουν να γράψω κάτι για καμία τρελή κατάσταση ή καμία πικάντικη κατάσταση αλλά κάτι δε μου πήγαινε καλά... Έτσι λοιπόν, επέστρεψα και βρέθηκα να γράφω απλά αυτά που μου κατεβαίνουν στο μυαλό. Έτσι δε γεννώνται οι πιο ωραίες δημοσιεύσεις;

Οι φετινές διακοπές περίμενα πως και πως να αρχίσουν. Έφταιγε μάλλον το ότι είχα να πάω κάπου από το Πάσχα, οπότε με είχε πάει λίγο εμπλοκή μέχρι τα τέλη Ιουλίου. Το δεύτερο ταξίδι με το πιπίνι (το πρώτο ήταν στη Μαδρίτη σου θυμίζω) πήγε τέλεια και (ευτυχώς) δεν είχαμε πάλι κανένα πρόβλημα (τσακωμούς, ξύλο, χωρισμούς, γκρίνιες κτλ), αφήστε δε που δίναμε δυναμικά το παρόν στο νησί, ως ζευγάρι διαφορετικά από όλα τα υπόλοιπα str8 μπαζοζεύγαρα. Τόσο ζευγαροκατάσταση όμως που ένιωθες πως όλο το νησί ήταν ένα τεράστιο ΣΜΟΥΤΣ(από τα φιλιά ντε) ώρες-ώρες. Ήταν και η πρώτη φορά που κοιμόμασταν σε διπλό κρεβάτι, αν και δε χρειαζόταν αφού όταν έχεις συνηθίσει να κοιμάσαι αγκαλιά με τον άλλον σου φαίνεται αχανές. Τσάμπα πήγε και η διευκρίνισή μου στη νοικάρισά μας όταν μας είδε 2 αγοράκια και μας είπε πως το κρεβάτι είναι διπλό και αν το θέλαμε έτσι γιατί αλλιώς έχει και με 2 μονά αλλά φυσικά αρνηθήκαμε (εγώ, γιατί το πιπίνι ντρεπόταν και δε μιλούσε).

Πόσο διαφορετικό, πόσο πιο όμορφο, πόσο πιο γλυκό, ώστε να σε κάνει να χαμογελάς συνέχεια είναι να κάνεις διακοπές με τον άνθρωπό σου και να είστε τόσο χαλαροί, τόσο ήρεμοι, έχοντας ο ένας τον άλλο; Πόση ικανοποίηση μπορείς να νιώσεις όταν ξυπνάς και η πρώτη μυρωδιά σου είναι εκείνος και λίγη θαλασσινή αρμύρα; όταν ξυπνάς και η πρώτη σου εικόνα είναι το κοιμισμένο γαλήνιο πρόσωπό του και εκείνο το καψιματάκι στη μυτούλα γιατί δεν έβαλε πολύ αντηλιακό; όταν ξυπνάς και περιμένεις να ακούσεις τον πρώτο του ήχο, να δεις την πρώτη του έκφραση στο πρόσωπο και πόσο πολύ θα ευτυχήσεις όταν είναι δυο λέξεις, ξέρετε ποιες, μη με κάνετε να ντρέπομαι...

Επιστρέψαμε. Νοσταλγούμε. Προσαρμοζόμαστε. Προχωράμε.

Its summer bitch!

2009-07-29T18:52:00.003+03:00

Άντε το κλείσαμε το μαγαζί. Η σεζόν έκλεισε, το πρώτο νησί το καλύψαμε, πάμε για τα επόμενα. Μοιραία σταματάει και το blog την πορεία του, ελπίζω να επιστρέψουμε σε κανένα μήνα.

Φέτος ήταν η πρώτη φορά που περίμενα ανυπόμονα τις διακοπές. Ίσως γιατί το τελευταίο ταξίδι που έκανα ήταν το Πάσχα ενώ είχα συνηθίσει να ταξιδεύω πιο συχνά, ίσως γιατί θα ήταν οι πρώτες μου ζευγαροδιακοπές (με το πιπίνι βεβαίως βεβαίως), ίσως γιατί είχα απλά βαρεθεί βρε αδελφέ! Πάντως θα θυμάμαι πολλά από τη σεζόν που μας πέρασε. Συνέβησαν διάφορα σημαντικά και μη. Κάποιες σχέσεις δέσανε, κάποιες χάθηκαν, επήλθε ένας βαθμός ωριμότητας...

Πολλά έχουν αλλάξει και σε αυτό το blog από την αρχή του. Η γλυκιά μελαγχολία αντικαταστάθηκε από μία προσπάθεια να εκφράσω τα συναισθήματα πληρότητας που νιώθω κατά καιρούς. Ελπίζω να συνεχίσω να μοιράζομαι εδώ μαζί σας.. Σας ευχαριστώ που με διαβάζετε και άντε, ορμάτε για βουτιές και άραγμα στην παραλία...!

Η μαμά

2009-07-19T18:46:00.002+03:00

Γιατί όσα χρόνια και αν περάσουν και ακόμα και αν πλέον βρισκόμαστε λίγες φορές το χρόνο, πάντα με αντιμετωπίζει σα να είμαι παιδί, σα να μη μεγάλωσα. Και μπορεί να μη της φέρομαι πάντα όμως ήμουν μικρός, αλλά κατά διαστήματα μου λείπει αυτή η χωρίς όρους αγάπη και φροντίδα.. Ειδικά όταν μαθαίνει που να αφήνει τα σημειώματα :)

Καταδύσου τώρα : Νίκος Συρανίδης

2009-07-13T19:51:00.004+03:00

Ο Νίκος Συρανίδης γεννήθηκε το 1976 και ίσως τον θυμάστε γιατί το σωτήριο για τη χώρα έτος 2004 μας χάρισε χρυσό μετάλλιο (μαζί με το Θωμά Μπίμη) στις συγχρονισμένες καταδύσεις (Ναι ναι αυτό το κατ εξοχήν gay-eye-candy άθλημα). Από το 2006 δεν αγωνίζεται και είναι προπονητής.

Τα κακά παιδιά πίνουν μοχίτο και πάνε διακοπές στην Πάρο

2009-07-04T20:41:00.002+03:00

Γράμμα από το "Μίλα μου βρώμικα"

»Εδώ και ένα χρόνο θέλω να βρω ένα όμορφο και γλυκό αγοράκι για μια σοβαρή σχέση. Ακόμη δεν το βρήκα. Και το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι μάλλον συμβιβάζομαι με την ιδέα ότι τα περισσότερα αγοράκια είναι τρελά τσουλάκια και θέλουν σεξάκι και μόνο. Όχι σχέση, όχι κάτι περισσότερο. Εγώ, Μυρτώ ,όμως είμαι ένας παραδοσιακός άντρας και θέλω το αγοράκι μου στο σπίτι, ήσυχο και γλυκό, να το νοιάζομαι και να το αγαπώ. Καταλαβαίνεις, ρε Μυρτώ; Σαν Αιγόκερως και συ καταλαβαίνεις ότι χρειάζομαι σταθερότητα και συντροφικότητα; Και το χειρότερο; Νομίζω ότι συνηθίζω στη μοναξιά μου. Μπορώ να έχω το δικό μου μωράκι στην αγκαλιά μου; Μη μου απαντήσεις με κακίες, είμαι σε άσχημη και μελαγχολική φάση, ευχαριστώ. -Κώστας

-Τα όμορφα και γλυκά αγοράκια, στην πλειοψηφία τους, δεν κάνουν σοβαρές σχέσεις. Κάνουν σεξ, πίνουν μοχίτο και πάνε διακοπές στην Πάρο. Σας εύχομαι ολόψυχα να βρείτε την εξαίρεση.

------------------------------

Το πιπινάκι μου, μου έδειξε το πιο πάνω "γράμμα" και αφού μου τόνισε τις ομοιότητες με τον Κώστα, μου είπε πόσο τυχερός είμαι που δεν πάει στην Πάρο και δεν πίνει μοχίτο αλλά θα πάει διακοπές με το φατσουλίνι του στη Μήλο. Εγώ του απάντησα πως το μοχίτο έτσι και αλλιώς είναι απαίσιο ενώ στην Πάρο πάνε και ένα κάρο τσούπρες που λιάζονται στην Πούντα ψάχνοντας άντρα.

Κατά τα άλλα ο καιρός έχει τρελαθεί (το έχετε δει φαντάζομαι πόσο απότομα αλλάζει), τα νεύρα μου είναι αρκετά πειραγμένα, καθώς όλοι ψάχνουν παραλίες για τα σαββατοκύριακα και εγώ ακόμη δεν έχω προλάβει να ξεκουραστώ, ας μη σας μιλήσω για τα νεύρα του πιπινιού που δίνει εξεταστική ως τα τέλη του μήνα... Υπομονή όμως. Θα δικαιωθούμε και εμείς...

Djibril Cisse : Black is beautiful

2009-06-26T16:00:00.001+03:00

Αναβάθμιση του ελληνικού ποδοσφαίρου εδώ και τώρα. Ενημερώνω το κοινό του blog αυτού μιας και στην πλειοψηφία του δεν ασχολείται με ποδοσφαιρικά πως οι πρασινοφρουροί (ο Παναθηναικός μαρή άσχετη) απέκτησαν (εκτός από τον Κατσουράνη) το Γάλλο striker(όχι stalker μαρή) Djibril Cisse.

Οι επιδόσεις του (οι ποδοσφαιρικές) δεν μας απασχολούν προς το παρόν (ούτως ή άλλως οι βάζελοι δε θα πάρουν πρωτάθλημα). Παρόλα αυτά ο 28χρονος Γάλλος είναι ιδιαίτερα εκκεντρικός (έχει κάνει tatoo σε όλο του το σώμα ενώ τα καημένα τα μαλλάκια του κοντεύει να τα κάψει) και έχει κάνει μία semi-naked φωτογράφιση.

Με αφορμή λοιπόν αυτή τη φωτογράφιση, επιζητώ την αναβάθμιση του ελληνικού ποδοσφαίρου και ζητώ δημόσια παρόμοιες φωτογραφίσεις και από άλλους ποδοσφαιριστές (κατά προτίμηση αυτούς που έχω ήδη κάνει αφιερώματα). Ευχαριστώ που με ακούσατε.

Πως γίνεται...

2009-06-23T20:58:00.000+03:00

Πως γίνεται μετά από περίπου 7 μήνες να με κοιτάς και να χαμογελάς ακόμα με τον ίδιο τρόπο και να θέλουμε τα ίδια χάδια όπως πρώτα;

100% υπερήφανοι

2009-06-14T20:56:00.002+03:00

Πέρασε και το φετινό Pride. Κόσμος πολύς. Ήταν πολλοί(όχι όλοι, αλλά οι περισσότεροι) εκεί.

Φίλοι, γνωστοί, πρώην, φάτσες που έχεις δει στο gaydar ή γνωστά μαγαζιά του Γκαζίου.

Μικροί και μεγάλοι.

Ντυμένοι με κοστούμια ή με πιο έξαλλα ρούχα.

Μαλλιά μακρυά ή κοντά, πολύχρωμα ή συνηθισμένα.

Τριχωτοί ή άτριχοι.

Ελεύθεροι ή δεσμευμένοι.

Αθηναίοι ή όχι.

Ενεργητικοί ή παθητικοί.

Άντρες ή γυναίκες.

Κάποια στιγμή χάνομαι στο πλήθος. Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω ανθρώπους εντελώς διαφορετικούς μεταξύ τους, ετερόκλητους που τους

ένωσε αυτή η μέρα. Αυτή η προσπάθεια.

Περήφανοι είμαστε σίγουρα. Ελπίζω να γίναμε και πιο δυνατοί...

Summer in the city

2009-06-10T13:51:00.004+03:00

Το καλοκαίρι στην πόλη αποδεικνύεται καυτό. Πιο καυτό απότι περίμενα. Και ακόμη είναι Ιούνιος. Και έχω και πρόβλημα γιατί πέρσι που ήμουν μόνος όταν έκανε πολύ ζέστη κοιμόμουν στον μικρό καναπέ του σαλονιού με το ερκοντίσιο. Τώρα που είμαι με το πιπίνι και στο υπνοδωμάτιο δεν έχω σύστημα ψύξης πως θα τη βγάλουμε αγαπητέ αναγνώστη; Πρέπει να βάλουμε και εκεί ερκοντίσιο... Που σημαίνει και άλλα έξοδα...

Και τώρα που είπα έξοδα, πήγα σήμερα στην Εθνική να πάρω κάτι λεφτά, να δώσω κάτι λεφτά (αυτά που δίνω πάντα είναι περισσότερα). Έχετε προσέξει το σούπερ ντούπερ σύστημα που έχουν βάλει, που για να μπεις περνάς έλεγχο καλλιστείων μπροστά από κάμερα; Πατάς ένα κουμπάκι, μπαίνεις σε ένα θάλαμο, κοιτάς την κάμερα χαμογελώντας (προαιρετικά δείχνεις το τελευταίο σου σφράγισμα) και αφού καταγραφούν τα βιομετρικά δεδομένα σου (φήμες ότι σκανάρεσαι με λέιζερ για να ανακαλύψουν τα πάντα σου ελέγχονται ως ανακριβείς), πρέπει να σπρώξεις τη δεύτερη πορτούλα για να μπεις στην τράπεζα (όπου ξαναπεριμένεις με το χαρτάκι προτεραιότητας). Δυστυχώς οι αλλοδαποί και οι γιαγιάδες κάθε λογής δυσκολεύονται με το σύστημα. Έτσι και σήμερα υπήρχε ένας μαυρούκος (ξέρετε από αυτούς με τα χείλη πάχους 20 εκατοστών, με τις χρυσές καδένες να κρέμονται και με τα μπράτσα τούμπανο) ο οποίος δε μπορούσε να περάσει από το θάλαμο (όχι των αερίων, αυτόν της εισόδου είπαμε). Μία γιαγιά έσπευσε να πει πως δεν τον περνάνε γιατί είναι μαύρος, αυτός δε μπορούσε να μπει μέσα και μπαινόβγαινε, τελικά η γιαγιά χώθηκε μπροστά αλλά επειδή δεν τα κατάφερνε ούτε αυτή με πήρε μαζί της για να μπω εγώ. Καθόλου δε με χάλασε διότι μπήκα στην τράπεζα όπου ουρά δεν υπήρχε διότι είχε μαζευτεί έξω από σούπερ-ντούπερ σύστημα εισόδου...

Ας αλλάξουμε θέμα, ας αλλάξουμε κλίμα. Το 3ήμερο βρέθηκα στο νησί μου, κατ επέκταση και στο χωριό μου. Ωραία η εξοχή τ ομολογώ. Ειδικά στην αυλή μας που είναι γεμάτη δέντρα και γεμάτη λουλούδια νιώθεις άλλος άνθρωπος. Είδα από κοντά κότσυφα για πρώτη φορά. Για την ακρίβεια ήρθε και κάθισε κοντά μου και η γιαγιά μου παρατήρησε πως όλα τα πουλιά έρχονται κοντά μου γιατί πιο πριν είχε περάσει ξυστά ένα άλλο πτηνό. Πολύ προχώ- η γιαγιά σκέφτηκα και βυθίστηκα ξανά στις σκέψεις μου για το καλοκαίρι...

Από προχθές το blog έκλεισε και ένα χρόνο.

Από σήμερα ανάβουμε ερκοντίσια και συνεχίζουμε

Αθήνα

2009-05-30T17:30:00.004+03:00

Ώρα γλυκιά. Ξαπλώνει ωραία δομένη

η Αθήνα στον Απρίλη σαν εταίρα.

Είναι ηδονές τα μύρα στον αιθέρα,

και τίποτε η ψυχή πια δεν προσμένει.

Στα σπίτια σκύβει απάνω και βαραίνει

το ασήμι του βλεφάρου της η εσπέρα.

Βασίλισσα η Ακρόπολη εκεί πέρα

πορφύρα έχει τη δύση φορεμένη.

Φιλί φωτός και σκάει το πρωταστέρι.

Στον Ιλισσό ερωτεύεται τ' αγέρι

ροδονυφούλες δάφνες που ριγούνε.

Ώρα γλυκιά χαράς και αγάπης, όντας

πουλάκια το ένα τ' άλλο κυνηγούνε

τ' Ολύμπιου Δία μια στήλη αεροχτυπώντας...

Του Κώστα Καρυωτάκη

Γιατί ένα ακόμη καλοκαίρι στην πόλη αρχίζει και με το να γκρινιάζουμε που δεν είμαστε στην παραλία αλλά λιώνουμε στο κέντρο καλύτερα ας το ζήσουμε έντονα. Και ναι, σήμερα το κατάλαβα ότι μπαίνει το καλοκαίρι γιατί σήμερα μάζεψα τα χαλιά μου. (Ξέρω, ξέρω η καλή νοικοκυρά (εκτός από δούλα και κυρά) τα μαζεύει Αγίου Κωνσταντίνου και τα βγάζει Αγίου Δημητρίου αλλά φέτος έπεσα λίγο έξω). Το καλοκαίρι μάλλον θα είναι ζεστό (μην ξεχνάτε έχουμε και μια καμμένη Πάρνηθα να μας ακολουθεί). Ας φροντίσουμε να περάσουμε καλά στο καμίνι λοιπόν μέχρι και όταν πάμε διακοπές...

Γλυκιά Ζωή...

2009-05-27T19:34:00.002+03:00

Γιατί κάποιες φορές, χωρίς ιδιαίτερο λόγο, νιώθεις πως απλά η ζωή είναι απλά γλυκιά...

Και δε θες να τελειώσει...

Για τα μάτια

2009-05-17T23:18:00.000+03:00

Κάποιες φορές το μικρό πιπινάκι με βάζει στη θέση μου και μου αποδεικνύει περίτρανα πόσο ώριμο είναι. Φοβάμαι μήπως είναι ωριμότερο από μένα και τρομάζω. Όπως τις προάλλες που ανησυχούσα επειδή ήσουν όλη τη μέρα σε διαδρομές στην πόλη και σου έλεγα πως για να μην κουραστείς, επειδή έχεις και πρωινό ξύπνημα, ας μην κοιμηθούμε μαζί, και ίσως να πήγαινες σπίτι σου. Και τότε αφού μου έριξες ένα μεγαλοπρεπές χαστούκι μου είπες :

-Λίγη σωματική κούραση παραπάνω, δε συγκρίνεται με την κούραση που νιώθω όταν πέφτω στο κρεβάτι και δεν είσαι δίπλα μου ή όταν ξυπνάω και δε βλέπω το πρόσωπό σου.

Δε μπορούσα να πω κάτι. Και τι να πω άλλωστε... Αλλά κατάλαβα πως πλέον μπορούσα να διαβάζω τα μάτια σου. Αυτή τη φορά είχαν πάρει ένα λυπημένο ύφος, σα να σε στενοχώρησα και ντράπηκα.

Ξέρω όμως πως όταν κοιμόμαστε και ξυπνάω πρώτος και περιμένω να τα ανοίξεις, με βλέπεις και χαίρεσαι τόσο πολύ. Και αν νυστάζεις ακόμα, δεν το δείχνεις. Καταλαβαίνω πως όταν περπατάμε στο δρόμο και με κοιτάς θες να με φιλήσεις αλλά δεν το κάνεις γιατί ντρέπεσαι. Διαισθάνομαι ότι είσαι χαρούμενος όταν με κοιτάς να κάνω γκριμάτσες και χαμογελάς.

Και το ωραίο ποιο είναι; Ότι ανάλογα αντιδρώ και εγώ πλέον. Με καταλαβαίνεις και εσύ. Ξέρεις τι νιώθω, τι σκέφτομαι, κάποιες φορές ακόμα και τι θα πω. Κοιτώντας τα μάτια μου.

Έχω άγχος. Γιατί δε θέλω να ξαναδώ τα μάτια σου στενοχωρημένα. Αλλά μόνο χαρούμενα. Όταν στο είπα, μου είπες πως δε χρειάζεται να ανησυχώ και να προσπαθώ γιατί τα καταφέρνω μια χαρά όντας ο εαυτός μου. Ελπίζω για πολύ ακόμα :)

Πάμε μαζί

2009-05-05T16:31:00.004+03:00

5 μήνες πιπίνι

Βασίλης Σπανούλης (Final4)

2009-05-02T01:34:00.005+03:00

Μιας και έχουμε final4 στο basket ας κάνουμε ένα πέρασμα στο μπάσκετ. Ο Βασιλάκης είναι παιδί του 1982 από την ερωτική Λάρισα (αν τον ακούσετε να μιλάει θα καταλάβετε). Ντερέκι (στα 192 εκατοστά, το ύψος καλέ), παίζει για τον Παναθηναικό. Πέρασε και από το NBA (Houston Rockets). Φήμες ότι αρνήθηκε την πρόταση γάμου μου για να χαριεντίζεται με νεαρές (όπως στην τελευταία φώτο) ελέγχονται ως ανακριβείς. Επίσης, διατηρεί το προσωπικό του blog (όχι δεν του κάνω σχόλια)

Doh!

2009-04-25T12:04:00.006+03:00

Ναι το (doh!) βγαίνει από κάπου που δεν ξέρω και απλά επειδή δεν ήξερα τι τίτλο να βάλω έβαλα αυτόν. Cool, huh? Μου είχε λείψει να κάτσω να γράψω post που να γεννιέται live στον blogger και όχι να το έχω προ-σκεφτεί.

Τις τελευταίες μέρες ζω όπως κάθε κάτοικος της πρωτευούσσης που χρησιμοποιεί τον ΗΣΑΠ το παιχνίδι με τους κλεισμένους σταθμούς και της αναζήτησης του τρένου που δεν σε κατεβάσει Ομόνοια ενώ εσύ θες να πας Μοναστηράκι. Άμεση συνέπεια είναι να συνωστίζεται ο κόσμος στις αποβάθρες (κάτι που γινόταν και πριν ο

πότε φαντάσου τι γίνεται τώρα), να φωνάζουν, να γκρινιάζουν, να χάνονται και τελικά να στριμώχνονται σαν σαρδέλες στα βαγόνια για να πάνε στο καλό.

Πάντα μου άρεσε να παρατηρώ ανθρώπους στα ΜΜΜ. Ξέρω ότι θα πετάξεις κακία και θα πεις πως κοζάρω άντρες αλλά δε θα στο αρνηθώ διότι εδώ λέμε αλήθειες. Αλλά όταν δεν υπάρχουν τεκνά στα βαγόνια (άσε δε που είμαστε και δεσμευμένοι άνθρωποι τώρα πια) συνηθίζω να χαζεύω ανθρώπους, να προσπαθώ να καταλάβω που πάνε, να προσπαθώ να τους ψυχαναλύσω. Όταν μάλιστα μιλάνε και στο κινητό, τότε είναι που το αυτί μεγαλώνει κατά 3 ίντσες προκειμένου να ακούσω καλύτερα με ποιον μιλάνε, αν δε είναι και κουκλάκια, τότε προσπαθώ να καταλάβω αν είναι και δικά μας (πάλι έχασες το στόχο σου όμως και θα σε μαλώσω).

Εδώ και μερικά χρόνια (αν και δε μπορώ να προσδιορίσω την ακριβή χρονική στιγμή) με θυμάμαι να προσπαθώ να είμαι χαρούμενος, να προσπαθώ να είμαι ευτυχισμένος. Ω μα τι ματαιόδοξος θα αναφωνήσει κανείς! Και όμως. Τα πράγματα είναι πάντα πιο σύνθετα. Δε μπορούσα ποτέ να ορίσω ποσότητες μέτρησης της χαράς (πέραν από εκείνες τις στιγμές που απλά γελάς χαζοχαρούμενα και νιώθεις στο στομάχι σου κάτι το ευχάριστο χωρίς να είναι το προφιτερόλ που χωνεύεις) και κλίμακες ευτυχίας. Τι θέλει όμως κάποιος για να είναι ευτυχισμένος; Άλλοι λένε υγεία. Άλλοι θέλουν λεφτά. Άλλοι προσδοκάν την ιδανική σχέση, οικογένεια, παιδιά. Είναι τελικά η ευτυχία τόσο ατομικευμένη ή υπάρχουν μέτρα και σταθμά; (ρωτάω, δεν έχω απάντηση)

Τις προάλλες με το πιπινάκι μου σε γνωστό bar της Αθήνας είχαμε μια συζήτηση (η οποία δε θυμάμαι από που ξεκίνησε) αλλά με κάποιο τρόπο κατέληξε στην αποτέφρωση (των νεκρών ντε). Μου είπε ότι μιλάω πολύ κυνικά για το θάνατο. Και του είπα πως νιώθω ότι έχω ήδη καταφέρει και ζήσει πολλά ώστε να μη με νοιάζει. Αφού ξεπέρασε το γεγονός ότι δε σκοπεύω να αυτοκτονήσω σύντομα μου είπε πως δεν πρέπει να σκέφτομαι μόνο τον εαυτό μου. Μα αφού ξέρεις ότι είμαι εγωιστικό γαιδούρι του απάντησα. Και μετά μου είπε πως δεν ξέρει πως θα το ξεπερνούσε αν χανόμουν ξαφνικά (τι ερωτική συζήτηση δε βρίσκετε;). Εγώ του είπα πως θα του άφηνα σημειώματα όπως στο P.S.I love you (ακόμη να τη δεις την ταινία που σου είπα) ή ακόμα καλύτερα θα μπορούσε να γίνει ο ίδιος ταινία.

Και έπειτα σταμάτησα για λίγο να του μιλάω. Σταμάτα το γράψιμο θα μου πεις γιατί έχεις ξεκινήσει από τα έργα στον ΗΣΑΠ και μέσω καύσης νεκρών έχεις καταλήξει σε μία νεκροσυζήτηση με το πιπινάκι σου. Λίγο ακόμα. Μπορεί να μην έχω βρει ακόμη το νόημα της ζωής, την έννοια της ευτυχίας. Καταλαβαίνω όμως πως υπάρχουν άνθρωποι γύρω μου που τους έχω αφήσει ένα κομμάτι μου. Καταλαβαίνω όταν περνάω καλά μαζί τους. Σίγουρα δεν αρκεί αυτό, αλλά είναι μια καλή κατεύθυνση δε νομίζεις...;

-Τι σκέφτεσαι και σταμάτησες να μιλάς;

-Το τέλος της ταινίας σου, είπα χαμογελώντας και ήπια την τελευταία γουλιά κρασί.

Sverige moments

2009-04-17T14:47:00.006+03:00

Τελευταία δεν προλαβαίνω να γράψω. Ορίστε μερικές εικόνες από το τελευταίο μου ταξίδι στη Στοκχόλμη. Είπατε κάτι για τους γαλανομάτηδες δίμετρους Σουηδούς; Μύθος...

Καλές διακοπές!

Υπό την απειλή του θέλω

2009-04-07T00:03:00.002+03:00

Σοῦ ἔτεινα προσέγγιση
ἀλλὰ ἤδη χαιρετισμὸ μοῦ ἔστελνε τὸ χέρι σου
ἀπογειωμένο σὲ ὕψος ἀσφαλείας του
πάνω ἀπὸ δυὸ χιλιάδες πόδια ὑπολογίζω.

Ἄξιον ἀπορίας τὰ κατάφερα
τηλαισθαντικὸς ἀεροπειρατὴς νὰ μπῶ
στὸν ἐναέριο χῶρο του
καὶ σημαδεύοντάς το μὲ μακρύκανο
κυνηγενικὸν αἰφνιδιασμὸ
νὰ χάσει ὕψος τὸ ἀνάγκασα
καὶ μὲς στὸ χέρι μου νὰ προσγειωθεῖ.

της Κικής Δημουλά

Ξυπνάς νωρίς

2009-04-01T08:54:00.004+03:00

Από τα 18 μου και έπειτα που ζω μόνος έχω καταλάβει πως υπάρχουν δύο-τρεις νύχτες του χρόνου που ξυπνάω ανάστατος τα χαράματα (είτε αυτό λέγεται 530, είτε αυτό λέγεται 730 διότι ξυπνάμε και μετά τις 9 πως να το κάνουμε) και δε μπορώ να ξανακοιμηθώ. Εντάξει, υπήρχε και μια φορά που είχα γυρίσει από Αμερική και είχα ξυπνήσει στις 4 αλλά δεν πιάνεται. Επανέρχομαι λοιπόν στις άγρυπνες νύχτες. Τότε είναι που μετά από πολλή προσπάθεια να ξανακοιμηθώ, τελικά συνειδητοποιώ πως δεν τα καταφέρνω οπότε απλά σηκώνομαι. Κάθομαι απλά στον υπολογιστή, χαζεύω τηλεόραση, ενίοτε μπορεί να κάνω και μια πρωινή βολτα.

Τα προηγούμενα χρόνια ήμουν πάντα μόνος σε εκείνα τα ξαγρύπνια. Χτες-σήμερα δεν ήμουν. Ήσουν εσύ εκεί. Αφού έμεινα για μία περίπου ώρα ξύπνιος στην αγκαλιά σου προσπαθώντας να κοιμηθώ αποφάσισα να σηκωθώ. Έκανα όσο πιο σιγά μπορούσα για να μη σε ξυπνήσω. Κοιμόσουν τόσο ήρεμα. Έφτιαξα ένα τσάι. Μετά από λίγο άκουσα τα βήματά σου και άρχισες να ψελλίζεις γιατί σηκώθηκα και αν είμαι καλά (διότι μας ταλαιπωρεί και ένα συνάχι). Μπορεί να μη στο έδειξα, αλλά χάρηκα που υπήρχε κάποιος που νοιάστηκε. Μπορεί να μη στο δείχνω πολύ, αλλά πάντα χαίρομαι όταν νοιάζεσαι για μένα. Με παρακάλεσες να γυρίσω στο κρεβάτι μας, έστω να κάτσω απλά. Θα με έχεις εσύ αγκαλιά και όλα φτιάξουν. Γιατί έτσι είναι. Όλα φτιάχνουν στην αγκαλιά σου, όλα είναι ωραία και η ψυχή βρίσκει τη γαλήνη της, τη γαλήνη που τόσα χρόνια αναζητούσε.

Καλημέρα και καλό μήνα!

Μαδρίτη

2009-03-25T17:27:00.003+02:00

Αναμνήσεις 4 ημερών.

Το αγουροξυπνημένο πρόσωπό σου μέχρι να φτάσουμε στο αεροδρόμιο.

Το πρώτο σου χαμόγελο όταν περπατούσαμε μαζί στην πόλη.

Το συνεχές χαμόγελό σου όταν με κοιτούσες.

Ο πρώτος καφές που ήπιαμε στη Μαδρίτη και μιλήσαμε για ότι άσχετο θέμα μας ήρθε στο μυαλό.

Τα απίστευτα χρώματα των πινάκων του el greco.

Τα 5 ευρώ που δώσαμε (και καλά) για τα δικαιώματα των ατόμων με ειδικές ανάγκες (γκρρ).

Το κλίμα της chueca.

Το πλουσιοπάροχο πρωινό του ξενοδοχείου (σε συνδυασμό με το τεράστιο μπάνιο του δωματίου).

Οι μαύροι πίνακες του goya.

Το γλυκό που φάγαμε ξαπλωμένοι στο κρεβάτι.

Το πάντρεμα εβραικών-μουσουλμανικών-μεσαιωνικών στοιχείων του Τολέδο.

Η γκρίνια μου κάθε φορά που χανόμουν στο χάρτη.

Τα καθησυχαστικά σου λόγια κάθε φορά που γκρίνιαζα που χανόμουν στο χάρτη.

Η κυριακάτικη βόλτα στο πάρκο retiro.

Τα churos μαζί με εκείνη τη ζεστή σοκολάτα λίγο πριν φύγουμε.

Το ότι γυρίσαμε μαζί σπίτι μου γιατί ακόμα και μετά από τόσες μέρες δε μπορούσαμε χώρια.

Η αίσθηση πως είμαστε "όλο" και "ένα".

Περικλής Ιακωβάκης (aka πήδα το εμπόδιο)

2009-03-17T01:11:00.004+02:00

Περάσαμε αισίως στο άθλημα του στίβου και στον Περικλή Ιακωβάκη, μια μεγάλη αγάπη. Γεννημένος το 1979 στην Πάτρα (είναι αλήθεια αυτό που λένε για τους αλήτες τους πατρινούς?) πηδάει με άνεση τα εμπόδια στα 400μ. Μπορεί να μην διακρίθηκε στους Ολυμπιακούς αλλά είναι κουκλάκι δε βρίσκετε?

Μάρτιος 2009

2009-03-12T00:33:00.000+02:00

Ο χρόνος είναι αμείλικτος. Διάβαζα παλιότερες δημοσιεύσεις μου και γελάω νευρικά. Ταραχή, μπερδέματα, κατήφεια, ελαφριά μιζέρια, μιρ-μιρ (όπως λέμε με ένα φίλο). Κοιτάζω ημερομηνίες και προσπαθώ να συνδέσω γεγονόντα. Όλα τώρα μοιάζουν τόσο διαφορετικά. Τώρα πια είμαι ήρεμος, γαληνεμένος. Νιώθω πως δε λείπει κάτι. Το παζλ συμπληρώνεται κομμάτι-κομμάτι. Πιο πριν το χαλούσα. Ή μήπως όλα είναι στο μυαλό;

Ναι ξέρω. Δε γράφω πια όπως παλιά. Αφενός δεν έχω το χρόνο, αφετέρου έχω μια ικανότητα να γράφω πιο εύκολα όταν είμαι φοβισμένος, όταν είμαι στενοχωρημένος αλλά δε μπορώ να μετατρέψω τόσο εύκολα σε λέξεις την πληρότητα, την ηρεμία, τη χαρά μου. Μπορώ όμως να πω πως χαμογελάω πιο συχνά πια. Γιαυτό φταίνει πολλοί άνθρωποι του περιβάλλοντός μου. Και κυρίως το πιπινάκι μου με το οποίο έχουμε περάσει σε μια υπέροχη φάση. Αυτήν που κάθε φορά αγκαλιαζόμαστε σαν να είναι η πρώτη φορά.

Μπερδεμένες σκέψεις. Μπερδεμένα συμπεράσματα. Εσείς τι καταλαβαίνετε;

p.s. Ψάχνω αθλητές για την επόμενη δημοσίευση

p.s.2. Δεν είναι ωραίο που ανοιξιάζει και θα αρχίσουμε να πίνουμε τις καιπιρίνιες μας; [Βρείτε μου ένα μαγαζί που να φτιάχνει ωραία τώραααα]

Dance Me To The End of Love

2009-03-05T23:36:00.002+02:00

Μετά από πολύ καιρό βρέθηκε εκείνος που μου παίρνει το μυαλό, εκείνος που με κάνει να ξεχνώ, εκείνος που όταν δεν είμσατε μαζί νιώθω μισός.

Τίποτε δεν είναι εύκολο στις μέρες μας. Νιώθω τυχερός. Η αγάπη του με κάνει καλύτερο. Το μόνο που θέλω είναι να τον κάνω και εγώ. Καλύτερο και χαρούμενο.

p.s. θα πάμε και ταξίδι στα εξωτερικά, σας το πα; χιχι

p.s. i love you

2009-02-28T18:54:00.002+02:00

Οι μέρες κυλάνε απίστευτα γρήγορα. Μου φαίνεται απίστευτο το ότι έχουμε διανύσει το 1/6 του 2009. Μου τη σπάει όταν δεν έχω πολύ ελεύθερο χρόνο, χρόνο να σπαταλήσω απλά, χωρίς να κάνω/παράγω κάτι. Απλά να είμαι εγώ με τον εαυτό μου. Τον τελευταίο καιρό ζω μέσα στη γλυκειά μέθη μιας σχέσης, ενός έρωτα, όπως θέλετε πείτε το. Πόσο όμορφο είναι να βλέπεις την αυτονομία σου να υποχωρεί;

Να δείτε το p.s. i love you, ή αλλιώς όταν η Hilary Swank έχασε τον Gerard Butler. Εμένα με συγκίνησε (σε σημείο δακρύων). Ευτυχώς δεν την είδα μόνος (ακόμη δε ξέρω αν είναι καλό που το πιπίνι ξέρει πόσο ευσυγκίνητος είμαι). Μια ιστορία για τη δύναμη που πρέπει να έχεις για να προχωρήσεις μπροστά τη ζωή σου, μια ιστορία για όταν χάνουμε ό,τι πολυτιμότερο είχαμε χωρίς να το περιμένουμε, (ακόμα) μια ιστορία για την αγάπη, μια ιστορία για τη μετάβαση από την απόλυτη συμβίωση στη μοναχική πορεία, μια ιστορία για το πως να μάθεις να είσαι μόνος.

Του ποιοτικού η βδομάδα, μιας και χτες βράδυ είδα και το He's Just Not That Into You. Εκεί ευτυχώς δε συγκινήθηκα πολύ (έως καθόλου). Μετά βέβαια το πιπίνι μου αποκάλυψε ότι όντας μικρός καύλωνε με τη Στέλλα Μπεζαντάκου. Τώρα εγώ αυτό πως να το εκλάβω;

Να είστε όλοι καλά, ο φλεβάρης μας έφυγε, αρχίζει (ημερολογιακά) η άνοιξη...

Love is just suddenly here

2009-02-24T01:24:00.003+02:00

A letter to burn

A letter to send

And to return

Secrets arise

Secrets live for a while

Maybe long to die

Love doesn’t know

When to stay away

Love doesn’t choose among

Nights and days

Love simply stands in the way

A travel to make

A travel to break

And to go back

Histories are made

Remembered and saved

But they will fade

Love doesn’t know

When not to appear

Love doesn’t excuse itself anywhere

Love is just suddenly here

Love doesn’t know

When it’s not allowed

Love doesn’t understand

To ever be shut out

Love doesn’t know

Of what manners would say

Love just gets sick if it’s sent away

Love just gets in the way

I always kiss a boy

2009-02-18T13:23:00.001+02:00

Η εξέλιξη του blogging

2009-02-16T08:00:00.003+02:00

Από το τελευταίο τεύχος της lifo :

Η Κατερίνα ξεκίνησε το blogging το 2005, όταν ζούσε ακόμα στο Παρίσι ως φοιτήτρια. «Από ένα σημείο και μετά έγραφα λεπτομερώς για μια μεγάλη ερωτική απογοήτευση. Έγραφα «σεντόνια» όλο απόγνωση λες κι έπρεπε να βγάλω από πάνω μου όλα όσα μου είχαν κοστίσει συναισθηματικά. Μέσα στην αφέλειά μου φανταζόμουν πως όλο αυτό ήταν σαν ένα μήνυμα σε μπουκάλι - ποιος ξέρει ποιος διάβαζε τις πονεμένες ερωτικές μου εξομολογήσεις; Τα διηγόμουν όλα με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες και οι αναγνώστες το εκτιμούσαν ιδιαίτερα. Έπαιρνα mail από ανθρώπους που δεν γνώριζα και μου έλεγαν τα πιο σκοτεινά τους μυστικά («Ο φίλος μου με χτυπούσε. Μόνο σε σένα μπορώ να μιλήσω»). Μήνες μετά επέστρεψα στην Αθήνα. Σύντομα ανακάλυψα πως το blogging ήταν ελαφρώς αιμομικτικό - όλοι ήξεραν ποιος είναι ποιος, κοινωνικοποιούνταν μέσα από το blogging, έβγαιναν έξω για παϊδάκια και ζευγάρωναν σε πάρτι για blogger. Στη δουλειά μου όλοι ήξεραν το blog μου -πράγμα που με έφερνε σε αμηχανία. Mπορούσαν να διαβάσουν πράγματα που είχα γράψει όταν ήμουν πραγματικά σκατά, ωμές εξομολογήσεις για έναν τύπο που είχα χωρίσει 1,5 χρόνο πριν. Ο καινούργιος μου φίλος επίσης έμαθε για την ύπαρξη του blog κι έκατσε και διάβασε ενθουσιωδώς όλα τα παλιά μου entries. Νομίζω ότι είναι κακή ιδέα να διαβάζει ένας άνθρωπος με τον οποίον έχεις σχέση τις παλιές σου εξομολογήσεις για τις σχέσεις σου: μπορεί να ανακαλύψει πράγματα που δεν ήθελες απαραίτητα να μάθει, να ζηλέψει και να υποθέσει διάφορα. Έχω σταματήσει να γράφω πια στο blog μου εδώ και καιρό. Θεωρώ ότι δεν μπορείς να γράψεις ειλικρινώς τις συναισθηματικές σου ιστορίες, εάν όλοι ξέρουν ποιος είσαι. Πιθανώς, βέβαια, να μου τέλειωσε η τάση για συναισθηματικό εμετό. Ποιος ξέρει;».