Καταγραφή

Οι στιγμές που τσακωνόμαστε και η αμηχανία που έχω μετά, συγκρίνεται με την αμηχανία που είχα τις πρώτες μου φορές. Δε μου αρέσει να τσακωνόμαστε. Πάντα όταν τσακώνομαι με κάποιον που αγαπώ, τρέχω να το διορθώσω. Μπορεί έτσι να φανεί ότι εγώ φταίω(χωρίς να ισχύει πάντα), αλλά δε με νοιάζει.. θα κάνω οτιδήποτε για να είσαι ξανά χαρούμενος, να μη νιώθεις ότι δεν είμαστε καλά, να αισθάνεσαι την ίδια ευτυχία που νιώθεις όταν με πειράζεις, και μετά χαμογελάς χωρίς να μπορείς να σταματήσεις. Θέλω να μπορώ να διορθώσω τα πάντα. Όσο μου το επιτρέπεις, εγώ θα είμαι καλά... :)

Νίκος Ζήσης

Παιδί της γενιάς του 83 (ξέρετε η τιμημένη χρονιά που εντελώς συμπτωματικά γέννησε και μένα). Μικρός θυμάμαι που έπαιζε στην ΑΕΚ. Όταν μεγάλωσε λίγο και ομόρφυνε, έπαιξε στην Ιταλία (Μπενετόν) για να καταλήξει αργότερα στην ΤΣΣΚΑ(διαβάστε το σωστά) Μόσχας. (εξ ου και τα χοντρά μπουφανάκια). Φέτος έμαθα πως θα παίξει στην ιταλική Σιένα. Όσοι βλέπατε Eurobasket φέτος θα τον θυμάστε που πανηγύριζε την 3η θέση μαζί με τα άλλα παιδιά.

Διατηρεί και ιστολόγιο, απλά το ανανεώνει με ρυθμούς χαμηλότερους και από αυτούς του revqueer.

[Εδώ με την έτερη αγάπη του ελληνικού μπάσκετ Βασίλη Σπανούλη, δεν είναι cute?]

Εκλογές nightmare

Είχα αποφασίσει να μην ασχοληθώ με τις εκλογές φέτος, αλλά δυστυχώς δε μ αφήνουν. Διότι όπως και να το κάνουμε είναι τουλάχιστον τρομακτικό εκεί που κάθεσαι αμέριμνος και προσπαθείς να τελειώσεις μια δουλίτσα, ψιλονυστάζεις όπως πάντα και ταυτόχρονα σκέφτεσαι ότι έχεις να βάλεις 2 πλυντήρια, να σου έρχεται SMS με αποστολέα DORABAK (στην αρχή μου θύμισε όνομα πορνοστάρ, μάλλον επειδή έκανα συνειρμούς με τη λέξη bak) και να ξεκινάει με τις λέξεις " ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΖΗΤΩ ...". Διότι προς στιγμήν όντως πίστευα ότι κάποιος πορνοστάρ κάτι θα μου ζητήσει την Κυριακή (και είμαστε και δεσμευμένα παιδιά), μετά πίστευα ότι θέλει κάποιο Σταύρο, αλλά εγώ Σταύρο δεν έχω διαθέσιμο (για την ακρίβεια ποτέ δεν είχα γκομενάκι Σταύρο) αλλά τελικά η αλήθεια έλαμψε (όπως βλέπετε στο SMS).
Δε θα τολμήσω να σκεφτώ που με βρήκε η Ντόρα. Μετά τους αναπτήρες (απολαυστικό post από τον gsus), πήρε σβάρνα και τα κινητά.

Νύχτες πρεμιέρας : Στρέλλα

Τι μου άρεσε στη χτεσινή πρεμιέρα της Στρέλλας στις ελληνικές αίθουσες :
* Ότι η αίθουσα ήταν γεμάτη gay
* Ότι ήταν και ο Χρανιώτης (μα πόσο όμορφος είναι;)
* Ότι ατάκες και στιγμές της ταινίας, ήταν ατάκες και στιγμές που έχουμε ζήσει στη ΛΟΑΤ κοινότητα.
* Ότι τέτοιες στιγμές όμως είναι άγνωστες στο ευρύ κοινό που ως γνωστό έχουν τα πλέον λανθασμένα πρότυπα
* Ότι υπάρχουν άνθρωποι σαν το Κούτρα που ασχολούνται με το ελληνικό queer σινεμά
* Ότι παρότι ήμουν κουρασμένος η ταινία δε κούρασε (περισσότερο) και την είδα ευχάριστα μέχρι τέλους
Να τη δείτε!

Michael Ballack (μα τι μπάλα...)

Αυτή τη φορά απευθυνόμαστε στη γερμανική αγορά για να πετύχουμε το εξής συλλεκτικό γερμανικό κομμάτι ηλικίας 33 χρόνων. Όπως καταλαβαίνετε (οι φωτογραφίες που κατάφερα έπειτα από αρκετό κόπο λόγω των νέων ρυθμίσεων του blogspot να ναεβάσω είναι αποκαλυπτικές) φαίνεται πως ο Μιχαλάκης έχει κάποια Χ προσόντα. Ποτέ δεν ξέρεις βέβαια... Wunderbar!

Όχι, δεν έχω τίτλο

Για ότι θυμίζει στον καθένα αυτό το τραγούδι(για μένα τρυφερές στιγμές σε μια παραλία) και για την πεποίθηση πως ο χειμώνας που έρχεται θα είναι εξίσου ενδιαφέρων με τον περσινό

Τι θα ζαχαρώσεις φέτος στην τηλεόραση

Τώρα και εσύ μην περιμένεις πολλά. Αφενός γνωρίζεις πως τα ελληνικά σίριαλ έχουν πιάσει πάτο (διόρθωση, αυτό που είναι κάτω από τον πάτο εννοώ, αλλά δεν ξέρω πως λέγεται), αφετέρου μας χτύπησε και η οικονομική κρίση. Μία σύντομη επισκόπηση των κυριότερων τεκνών (εεε, σειρών ήθελα να πω) ακολουθεί. Κάντε και τις αντίστοιχες υπενθυμίσεις από το περσινό post και είστε ΟΚ:

Στο MEGA συνεχίζονται για 280η χρονιά οι "Θανάσιμες Πεθερές", μαζί με την "Πολυκατοικία", το "LAPD" και το "Λάκη το Γλυκούλη". Και τώρα που είπα "Λάκη", σας θυμίζω πως εκεί παίζει το τεκνό Δημήτρης Λιακόπουλος με τον οποίο πρόσφατα συνταξίδεψα και έχω να μαρτυρήσω (πως εκτός του ότι είναι ερωτευμένος μαζί μου) όλο για γκόμενες μιλούσε μαζί με ένα κάγκουρα που είχε για παρέα. So str8..

Για φέτος θα πάει και η σειρά "Τέσσερις" του Χριστόφορα Παπακαλιάτη (εκτός αν ξανα-αναβληθεί ή αν τσακωθούν οι συντελεστές ή δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να συμβεί).

Μην ξεχάσετε να τσεκάρετε τη δουλειά της Μυρτώς Κοντοβά aka "Μίλα μου βρώμικα". Ότι έχει να κάνει με Athens Voice το στηρίζουμε σε αυτό το blog (για ευνόητους λόγους που οι φανατικοί αναγνώστες γνωρίζετε).

Επίσης, μην ξεχάσετε να ρίξετε κανά βλέφαρο στη νέα δουλειά του Αλέξανδρου Ρήγα με τη Χρύσα Ρώπα και το Σάκη Μπουλά.

Ναι ξέρω, πως μέχρι τώρα το MEGA δεν έχει κανένα νέο τεκνό αλλά τι να κάνουμε? Έτσι είναι η ζωή (και τα σίριαλ). Στον ΑΝΤ1 περιμένω να δω το δραματικό δίδυμο Καραμίχου-Σολωμού στη σειρά "Ονειροπαγίδα" που για κάποιο λόγο φοβάμαι πως θα εξελιχτεί σε ποντικοπαγίδα και θα αποτύχει παταγωδώς παρασύροντας και τους πρωταγωνιστές που τόσο αγαπώ (για διαφορετικούς λόγους τη Μαρία και για διαφορετικούς το Γιώργο).

Ο Αντώνης Φραγκάκης θα πρωταγωνιστήσει ως φαίνεται στο καθημερινό σήριαλ "Κάρμα" (δεν ξέρω κατά πόσον θα εμπλέξουν και βουδιστικά πράματα αλλά δε το νομίζω εκτός αν δουν πως πιάνουν πάτο).

Ο Χάρης Ρώμας επιστρέφει και αυτός (στον ΑΝΤ1 σταθερά) με ένα σήριαλ που θα λέγεται "Dr.Ρούλης" (είχαμε το Λάκη, τώρα έχουμε και το Ρούλη) όπου έχει περιμαζέψει και το νεαρό (και ελάχιστα ταλαντούχο) Θεοχάρη Ιωαννίδη (ναι αυτόν που αντικατέστησε το σώμα-Βλάχο στους λατρεμένους γείτονες).

Ας κάνουμε και μία μνεία στο Γιώργο Πυρπασόπουλο και στο Μέμο Μπεγνή που θα παίξουν στη σειρά "Ελεύθερος και Ωραίος" (μη με ρωτήσετε ποιος είναι ο ένας και ποιος ο άλλος).

Μετά την επιτυχία της "Πολυκατοικίας" τα κανάλια ετοιμάζουν σωρία διασκευών πετυχημένων ξένων σειρών. Πολύ φοβάμαι όμως ότι πολλές δε θα βρουν τη θέση τους στην καρδιά του τηλεοπτικού κοινού (πρέπει επιτέλους να πείσω τη μαμά μου να πάψει να ανήκει σε αυτή την κατηγορία).

Η ΝΕΤ πιστή στην ποιότητα θα μεταφέρει το μυθιστόρημα του Καραγάτση "Μεγάλη χίμαιρα" αλλά δε νομίζω να περιμένει μεγάλες τηλεθεάσεις. Εξάλλου, μην ξεχνάμε πως το μεγάλο μέρους του κοινού που βλέπει τηλεόραση δε θα εκτιμήσει μια τέτοια μεταφορά (έχουμε και παραδείγματα στο παρελθόν, μη θυμηθώ πως θάψαν την "Αίθουσα του Θρόνου" και βλέπαν τον Παρτσαλάκη και τον Ακάλυπτο).

Όπως καταλαβαίνετε θολό και φέτος το τοπίο. Για να μην ξεχνιόμαστε, από ξένες σειρές πρεμιέρες :

Fringe 17/9, Heroes (ναι θα παιχτούν και άλλα επεισόδια) και Big Bang Theory (ftw Sheldon) 21/9, Desperate Housewives 27/9. Ας μη θυμηθώ πως το Lost θα παιχτεί του χρόνου (κυριολεκτικά) και συγχυστώ... Στο καλό... Συγχύστηκα... Πάω να χαλαρώσω :)

Ήταν όλοι εκεί

Ο μεσημεριανός ήλιος με βαρούσε κατακούτελα. Ότι ένιωθα δυσφορία μπορώ να το πω. Μα έπρεπε. Εξάλλου τα είχαν καταφέροι όλοι. Σχεδόν όλοι.

Ο Στέφανος. Μπορεί να πνιγόταν στη δουλειά, μπορεί αύριο να έφευγε επαγγελματικό ταξίδι αλλά ξέκλεψε χρόνο. Είχε επιλέξει την καριέρα του παραμελώντας τους φίλους του και την προσωπική του ζωή. Θυμάμαι ακόμη πριν κάποιους μήνες που τον είδα τυχαία σε ένα μπαράκι να τα πίνει με κάτι συναδέλφους του. Χαιρετηθήκαμε τυπικά. Με σύστησε αλλά κατάλαβα πως ένιωθε άβολα και τον άφησα. Όμως σήμερα τα κατάφερε.

Ο Μάνος. Όχι μόνος. Με τη σταθερή του σχέση εδώ και πολλά-πολλά χρόνια. Δεν ξέρω αν η σχέση του ήθελε να έρθει αλλά ο Μάνος δε θα μπορούσε να το χάσει. Ήταν πάντα εκεί στις δύσκολες στιγμές της παρέας και δε μπορούσε να λείπει ούτε σήμερα.

Ο Σωτήρης. Ήρθε με το πρωινό αεροπλάνο. Δεν ξέρω τι δικαιολογία βρήκε να πει αλλά δε με νοιάζει και πολύ. Εξάλλου όλοι του σταθήκαμε όταν είχε προβλήματα με το σπίτι του. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί εξακολουθούσε να μένει εκεί. Χαίρομαι που είναι εδώ τώρα.

Μαζί τους και εγώ. Είχαμε έρθει όλοι στο κάλεσμα του Φίλιππου. Για χάρη εκείνου του παλιού καλού καιρού. Που γλεντούσαμε μαζί. Νέοι, χωρίς πολλές έγνοιες. Τώρα φτάσαμε τα 60 και ο καθένας τράβηξε το δρόμο του. Κανείς όμως δεν ξέχασε τον άλλο. Τα ταξίδια, τα club, τα ξενύχτια, τα προβλήματα. Την κοινή αυτή πορεία.

Αφαιρέθηκα για λίγο σκεφτόμενος εκείνα τα ανέμελα χρόνια. Επανήλθα στην πραγματικότητα όταν άνοιξαν το φέρετρο του Φίλιππου για το τελευταίο αντίο. Χάρηκα όμως. Όχι για το Φίλιππο, που ήταν ο τελευταίος από την παρέα που μιλούσαμε τακτικά, αλλά γιατί έστω και τώρα κάτω από αυτές τις συνθήκες βρεθήκαμε όλοι μαζί ξανά. Θυμήθηκα τότε τα λόγια του Φίλιππου : "Δε φοβάμαι να γεράσω. Δε φοβάμαι το θάνατο. Φοβάμαι απλά μη μείνω μόνος."

-------------------------------------------------------------------------------

Το παραπάνω γράφτηκε υπό άλλες συνθήκες και υπό άλλη ψυχολογία. Δημοσιεύεται τώρα, με αφορμή μία συζήτηση που είχα πρόσφατα με φίλους για το πως θα είμαστε όταν γεράσουμε. Τροφή για προβληματισμό. Νέα σεζόν ξεκινά με νέο look για το ταλαίπωρο blog. Καλό φθινόπωρο να έχουμε...

Καθημερινότητα #2

# Τις τελευταίες μέρες το πιπίνι έχει ένα πόνο στο λαιμό. Όχι δεν έχει τη νέα γρίπη (ακόμα), διότι άμα την είχε θα την είχα και εγώ. Εξαιτίας του πονόλαιμου λοιπόν δε μου μιλάει αλλά μου γράφει σε χαρτάκια ότι θέλει και περιμένει να καλυτερέψει. Και καλά όταν είμαστε σπίτι, αλλά όταν είμαστε έξω οι άνθρωποι με βλέπουν να μιλάω μόνος μου και πρέπει να σοκάρονται. Λιγότερο όμως απόσο αν φιλιόμασταν στην πλατεία Συντάγματος, οπότε είμαστε cool. 3 μέρες μιλάω μόνος μου και συνεχίζουμε (αύριο θα πάει σε ΩΡΛ και εγώ σε ψυχολόγο γιατί μετά από τόση μονόπλευρη ομιλία οδηγούμαι στην παράνοια).

# Εξαιτίας του πονόλαιμου (πάντα) και της αντιβίωσης, το πιπίνι έχει τάσεις να κοιμάται νωρίς, εν αντιθέσει με μένα που (κατάλοιπο των καλοκαιρινών διακοπών) με πιάνει ύπνος αργά. Τουλάχιστον έχω την ευκαιρία να τον παρατηρώ όπως κοιμάται. Είναι τόσο ήσυχος και ήρεμος (ε, εντάξει καμιά φορά μπορεί να φάω κανά χέρι αλλά ελεγχόμενα). Προσπαθώ να παρατηρώ κάθε γωνία του προσώπου του και να την αποθηκεύω στην εικόνα του που έχω στο μυαλό μου. Εκείνες τις μικρές ελίτσες, εκείνες τις 1-2 τριχούλες-γένια στο πρόσωπο που βγαίνουν ξέχωρα, τα σγουρά μαλλάκια του. Πλησιάζω πιο κοντά για να κρατήσω κάθε λεπτομέρεια. Συνιστώ να μου προτείνετε κάτι για να με παίρνει ο ύπνος πιο εύκολα γιατί με βλέπω αφενός με μαύρους κύκλους, αφετέρου να σας κουράζω με αναλυτικές περιγραφές των φρυδιών του πιπινιού.

# Ο Αύγουστος μπορεί να τελειώνει αλλά βρίσκομαι ακόμα σε μία διάθεση ραστώνης, ραθυμίας, ρακενδυσίας και άλλων λέξεων από ρα- (και όχι μόνο). Θέλω απλά να κάθομαι ολημερίς (αλλά δε γίνεται). Πότε θα ξεκουραστούμε ξανά; Θέλουμε καθισιό εδώ και τώρα... Είστε μαζί μου;

Post-holiday Post

Ομολογώ πως υπήρχαν στιγμές που σκεφτόμουν τι θα γράψω στο πρώτο αυτό post μετά τις καλοκαιρινές διακοπές. Σκεφτόμουν να γράψω κάτι για το πιπίνι αλλά όλο γιαυτό γράφω, αφήστε που καμιά φορά μπαίνει στο blog, οπότε θα τα διαβάσει θα το πάρει πάνω του. Σκεφτόμουν να σας βάλω μερικές φωτογραφίες αλλά και αυτές σκέτες (αν δεν είναι γυμνές) κουράζουν, οπότε πάλι το απέρριψα σαν ιδέα. Σκεφτόμουν να γράψω κάτι για καμία τρελή κατάσταση ή καμία πικάντικη κατάσταση αλλά κάτι δε μου πήγαινε καλά... Έτσι λοιπόν, επέστρεψα και βρέθηκα να γράφω απλά αυτά που μου κατεβαίνουν στο μυαλό. Έτσι δε γεννώνται οι πιο ωραίες δημοσιεύσεις;

Οι φετινές διακοπές περίμενα πως και πως να αρχίσουν. Έφταιγε μάλλον το ότι είχα να πάω κάπου από το Πάσχα, οπότε με είχε πάει λίγο εμπλοκή μέχρι τα τέλη Ιουλίου. Το δεύτερο ταξίδι με το πιπίνι (το πρώτο ήταν στη Μαδρίτη σου θυμίζω) πήγε τέλεια και (ευτυχώς) δεν είχαμε πάλι κανένα πρόβλημα (τσακωμούς, ξύλο, χωρισμούς, γκρίνιες κτλ), αφήστε δε που δίναμε δυναμικά το παρόν στο νησί, ως ζευγάρι διαφορετικά από όλα τα υπόλοιπα str8 μπαζοζεύγαρα. Τόσο ζευγαροκατάσταση όμως που ένιωθες πως όλο το νησί ήταν ένα τεράστιο ΣΜΟΥΤΣ(από τα φιλιά ντε) ώρες-ώρες. Ήταν και η πρώτη φορά που κοιμόμασταν σε διπλό κρεβάτι, αν και δε χρειαζόταν αφού όταν έχεις συνηθίσει να κοιμάσαι αγκαλιά με τον άλλον σου φαίνεται αχανές. Τσάμπα πήγε και η διευκρίνισή μου στη νοικάρισά μας όταν μας είδε 2 αγοράκια και μας είπε πως το κρεβάτι είναι διπλό και αν το θέλαμε έτσι γιατί αλλιώς έχει και με 2 μονά αλλά φυσικά αρνηθήκαμε (εγώ, γιατί το πιπίνι ντρεπόταν και δε μιλούσε).

Πόσο διαφορετικό, πόσο πιο όμορφο, πόσο πιο γλυκό, ώστε να σε κάνει να χαμογελάς συνέχεια είναι να κάνεις διακοπές με τον άνθρωπό σου και να είστε τόσο χαλαροί, τόσο ήρεμοι, έχοντας ο ένας τον άλλο; Πόση ικανοποίηση μπορείς να νιώσεις όταν ξυπνάς και η πρώτη μυρωδιά σου είναι εκείνος και λίγη θαλασσινή αρμύρα; όταν ξυπνάς και η πρώτη σου εικόνα είναι το κοιμισμένο γαλήνιο πρόσωπό του και εκείνο το καψιματάκι στη μυτούλα γιατί δεν έβαλε πολύ αντηλιακό; όταν ξυπνάς και περιμένεις να ακούσεις τον πρώτο του ήχο, να δεις την πρώτη του έκφραση στο πρόσωπο και πόσο πολύ θα ευτυχήσεις όταν είναι δυο λέξεις, ξέρετε ποιες, μη με κάνετε να ντρέπομαι...

Επιστρέψαμε. Νοσταλγούμε. Προσαρμοζόμαστε. Προχωράμε.